راز بزرگ دیاستفانو در جام ۱۹۶۲
ستارهای که هیچ گاه چمن جام جهانی را به خود ندید
آلفردو دیاستفانو اسطوره باشگاه رئال مادرید، یکی از تأثیرگذارترین بازیکنان تاریخ فوتبال به شمار میرود؛ ستارهای که نقش کلیدی در قهرمانیهای پیاپی این تیم در سالهای ابتدایی جام باشگاههای اروپا داشت. با این حال در آستانه جام جهانی ۱۹۶۲، نام او نه به دلیل درخشش در زمین، بلکه به خاطر یک جنجال بزرگ بر سر زبانها افتاد. در آن مقطع، هدایت تیم ملی اسپانیا بر عهده هلنیو هررا بود؛ مربی نامداری که پیشتر با موفقیت در باشگاههایی مثل بارسلونا و اینتر میلان به شهرت رسیده بود.
با وجود رزومه درخشان هررا، رابطه او با دیاستفانو چندان خوب نبود. اختلافنظرهای تاکتیکی و شخصیتی میان این دو چهره سرشناس، باعث شد تا ستاره رئال تمایل چندانی برای حضور در ترکیب تیم ملی نداشته باشد. در آستانه اعزام تیم به شیلی، دیاستفانو اعلام کرد که دچار مصدومیت شده و قادر به همراهی تیم نیست. این موضوع بلافاصله توجه رسانهها و کارشناسان را جلب کرد. پزشکان متعددی وضعیت او را بررسی کردند و در نهایت اعلام شد که مشکل خاصی برای بازی کردن ندارد. با این حال، رفتارهای دیاستفانو ازجمله لنگ زدن در انظار عمومی تردیدها را در این باره بیشتر کرد. بسیاری از رسانهها معتقد بودند این مصدومیت ساختگی است و ریشه در اختلاف او با هررا دارد. این جنجال به سرعت به یکی از بحثبرانگیزترین سوژههای فوتبال اسپانیا تبدیل شد. در نهایت، با دخالت سانتیاگو برنابئو رئیس وقت باشگاه رئال مادرید، دیاستفانو پذیرفت تیم ملی را در سفر به شیلی همراهی کند.
اما او در فرودگاه جملهای گفت که نشاندهنده نارضایتی عمیقش بود: «میروم، اما به عنوان مسافر.» این ماجرا نهتنها روابط میان بازیکنان و کادر فنی تیم ملی اسپانیا را تحت تأثیر قرار داد، بلکه تصویری متفاوت از یکی از بزرگترین ستارههای تاریخ فوتبال به نمایش گذاشت؛ بازیکنی که در زمین بیرقیب بود، اما خارج از آن شخصیتی پیچیده و گاه جنجالی داشت. نکته عجیب در مورد دیاستفانو این است که او هیچگاه در جام جهانی به میدان نرفته است. بیشک دیاستفانو یکی از 5 بازیکن برتر تاریخ است اما نکته عجیب در زندگی فوتبالی او این است که هیچگاه در بزرگترین رویداد فوتبالی دنیا پا به توپ نشده است. اگر از کسی بپرسید که نام ۵ بازیکن برتر تاریخ فوتبال را بگوید بدون شک نام پله و مارادونا اول از همه بیان خواهند شد اما برای کسانی که کمی بیشتر با دنیای فوتبال آشنایی دارند اسم هایی مانند فرانتس بکن باوئر، یوهان کرویف و فرانس پوشکاش هم در این فهرست جایی خواهند داشت.
این چند بازیکن برتر و منحصربهفرد فوتبال بخش زیادی از موفقیت، شهرت و اعتبار خود را مرهون بازی و درخشش خود در جامهای جهانی هستند اما بازیکنی که بدون حضور در جام جهانی توانست خود را همردیف این بازیکنان ببیند کسی نبود جز آلفردو دیاستفانو که علیرغم حضور در سه تیم ملی اما هیچگاه نتوانست در جام جهانی بازی کند. دیاستفانو زندگیاش را در آرژانتین شروع کرد و بلافاصله بعد از پایان جنگ جهانی دوم ۶ بار برای تیم ملی این کشور به میدان رفت. او بعد از این ۷ بازی دیگر هم برای تیم ملی کلمبیا انجام داد و در نهایت در سال ۱۹۵۸ به اسپانیا آمد. پس از آن بود که دیاستفانو به عنوان بازیکن افسانهای میانه میدان رئال مادرید نامش را در تاریخ فوتبال این باشگاه جاودانه ساخته و در ۱۰ سال آتی سلطان بلامنازع فوتبال اروپا بود. دیاستفانو در تمامی ۵ حضور متوالی تیمش در فینال کاپ اروپا (لیگ قهرمانان اروپا کنونی) از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۰ موفق به گلزنی شد.
دیاستفانو بعد از گرفتن شهروندی اسپانیا، به دلیل اینکه کشور جدیدش نتوانست جواز حضور در مرحله پایانی جام جهانی را بهدست آورد، جام جهانی ۱۹۵۸ را از دست داد. در سال ۱۹۶۲ و در سن ۳۶ سالگی به نظر میرسید که دیاستفانوی بزرگ شانس حضور در اولین جام جهانی خود را داشته باشد اما قبل از شروع این رقابتها مصدوم شد که شائبههایی مبنی بر مصدومیت خودخواسته او و تمارض به این اتفاق وجود داشت. در نهایت هم او با تیم ملی اسپانیا راهی جام جهانی 1962 شیلی شد اما به میدان نرفت. اسپانیا هم در این میدان کاری از پیش نبرد و در مرحله گروهی این رقابتها حذف شد. بعد از این رقابتها هم دیاستفانو از تیم ملی خداحافظی کرد تا جای خالی جام جهانی همیشه در ویترین فوتبالی او باقی بماند.
انتهای پیام/