الماس ایرانی در خاک آمریکا

جمعه بود که خبری جامعه ورزش ایران را در شوک برد. عبدالله موحد ستاره نامدار کشتی ایران که نزدیک به نیم‌قرن رکورددار بیشترین تعداد مدال در کشتی ایران بود، بر اثر سکته قلبی درگذشت. خبر درگذشت عبدالله موحد، مردی که نامش با طلای کشتی ایران گره خورده بود، چون سیلی سهمگین بر پیکر ورزش و ملت ایران فرود آمد اما خبر دوم یعنی برگزاری مراسم تدفین او در خاک آمریکا ضربه مهلک‌تری بود. او که سال‌ها بر تارک قله‌های افتخار ایستاد و پرچم پرافتخار ایران را با صلابت بر فراز جهان به اهتزاز درآورد، اکنون در دیار غربت، تنها و دور از وطن، چشم بر جهان فرو بسته و خاک غربت را در آغوش گرفته است.
موحد تنها یک کشتی‌گیر نبود؛ او نماد غیرت، اراده و عزت بود. هر پیروزی او، طنینی از امید در دل‌های ناامید بود و هر مدال او، برگ زرینی بر تاریخ پرافتخار ورزش ایران اما مهم‌تر از همه اینها وطن‌پرستی او بود که باعث شده بود تا همه بیش از گذشته به این نابغه قرن افتخار کنند.
مگر می‌شود که از ایران به‌خاطر بی‌مهری‌ها مجبور به کوچ شوی و بعد وقتی پیشنهاد می‌دهند که هدایت تیم ملی آمریکا را برعهده بگیری، پاسخ بدهی که من حاضر نیستم زمین خوردن ایرانی‌ها را ببینم و هرگز کاری نمی‌کنم که باعث شود تا ایرانی‌ها زمین بخورند.
با رفتن او، بخشی از خاطرات شیرین و حماسه‌های فراموش‌نشدنی دوران طلایی کشتی ایران نیز با او کوچ می‌کند. میراث او، آن روحیه جنگندگی، آن تعهد به وطن و آن اوج افتخارآفرینی، همچون نگینی درخشان در قلب تاریخ ورزش ایران برای همیشه می‌درخشد و تا ابد الهام‌بخش نسل‌های آینده خواهد بود.
عبدالله موحد، تنها یک نام نیست؛ او یک مکتب است، یک اسطوره است، یک قهرمان ملی است که نامش تا ابد در سپهر پهلوانی ایران خواهد درخشید اما کاش می‌شد که این نابغه به ایران بیاید و تن نحیفش را خاک ایران به آغوش بکشد. دریغا که شرایط برای این امر مهیا نشد تا الماس کشتی ایران در خاک آمریکا دفن شود. او تا ابد از ایران و ایرانی‌ها دور ماند اما نام و یادش در دل همه می‌ماند.
انتهای پیام/