موحد را به ایران بیاورید

بزرگمرد کشتی ایران درگذشت. این عنوان خبری بود که همه رسانه‌های ایران و کشتی دنیا به آن پرداختند.

مردی که کلکسیونی کامل از افتخارات ریز و درشت کشتی داشت و هر بار که روی تشک می‌رفت، فقط به این فکر می‌کرد که نام ایران، زمین نخورد. تنها دغدغه ببر مازندران فقط این نبود که پرچم ایران بالا باشد؛ نام او در میان مشاهیر کشتی دنیا می‌درخشد. تا دلتان بخواهد مدال طلا داشت؛ اما آنچه نام او را زنده نگه داشت، حساسیت فراوانش روی نام مقدس ایران بود. حیف است چنین مرد بزرگی در ایران تشییع و تدفین نشود. مردان بزرگی که نام ایران را همواره به زبان می‌آورند، آرزوی پایانی مشترکی هم دارند: «در ایران دفن شوند تا بدنشان به خاک ایران تبدیل شود». عبدالله موحد، بزرگ کشتی ایران بود و نه در کلام که در عمل، برای ما بزرگی کرد.

او هیچ‌گاه سهمی نخواست و هر بار که به ایران آمد فقط برای کشتی و ورزش ایران، عظمت و افتخار آرزو کرد. ورزش ایران سال‌ها این عزیز را دور از وطن حس و درک کرد؛ اما حیف است که او در این خاک تشییع نشود.

حیف است که او در ایران به خاک سپرده نشود. افسوس بزرگ اهالی فرهنگ این است که مزار مولانا در ایران نیست و این افسوس صدچندان می‌شود اگر علاوه بر بزرگ شعر و ادب فارسی، بزرگمرد کشتی و ورزش ایران هم در خاکی غیر از ایران دفن شود. فدراسیون کشتی به عنوان متولی این ورزش باید همه همت و تلاش خود را روی این هدف متمرکز کند که موحد را به ایران بیاورند. می‌دانیم در شرایط فعلی که محدودیت‌های پرواز، تردد را بسیار سخت کرده، تحقق چنین هدفی تا چه اندازه دشوار است؛ اما رسیدن به آن، هرگز محال نیست.