از برزخ حواشی تا ایستادن بر بام آسیا
کیانی آبروی ساعی را خرید
تیم ملی تکواندو در حالی پرونده حضور خود در بیستوهفتمین دوره رقابتهای قهرمانی آسیا در اولانباتور مغولستان را بست که آخرین روز مسابقات، بیش از هر چیز تحت تأثیر درخشش دوباره ناهید کیانی قرار گرفت؛ ستارهای که پس از پشت سر گذاشتن روزهایی پرحاشیه و پرتنش در تیم ملی بانوان، بار دیگر نشان داد چرا یکی از مهمترین چهرههای ورزش ایران است.
در روز پایانی این رقابتها، مسابقات اوزان ۵۷- و ۶۲- کیلوگرم زنان و ۶۸- و ۸۰- کیلوگرم مردان برگزار شد و در نهایت این ناهید کیانی بود که با ایستادن بر بام آسیا، تنها طلای تیم بانوان ایران را به دست آورد. یلدا ولینژاد نیز با کسب مدال برنز، دیگر مدال تیم بانوان در واپسین لحظات مسابقات را به نام خود ثبت کرد تا مهروز ساعی، سرمربی تیم ملی، تا حدودی از فشار انتقادات رهایی یابد.
در بخش مردان نیز امیررضا صادقیان به مدال برنز رسید، اما امیرعباس رهنما و محمدحسن پلنگافکن خیلی زود از گردونه رقابتها کنار رفتند.
ناهید کیانی در وزن ۵۷- کیلوگرم نمایشی کمنقص ارائه داد. او که پیشتر سابقه نایبقهرمانی المپیک پاریس و قهرمانی جهان را در کارنامه داشت، در دیدار نهایی مقابل مدینا میرابزالووا از ازبکستان قرار گرفت و با برتری قاطع در دو راند متوالی، دومین طلای آسیایی خود را جشن گرفت. کیانی پیش از رسیدن به فینال نیز رقبایی از هند، اردن و چینتایپه را یکی پس از دیگری شکست داد تا بدون تردید شایستهترین تکواندوکار این وزن لقب بگیرد. این قهرمانی همچنین سهمیه حضور در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا را برای او قطعی کرد.
در وزن ۶۲- کیلوگرم زنان، یلدا ولینژاد شروعی امیدوارکننده داشت و با عبور از نمایندگان هند، تایلند و کرهجنوبی به مرحله نیمهنهایی رسید، اما در این مرحله مقابل تکواندوکار قدرتمند چین شکست خورد و به مدال برنز بسنده کرد.
در بخش مردان، امیررضا صادقیان در وزن ۸۰- کیلوگرم تا نیمهنهایی پیش رفت. او پس از دو پیروزی متوالی برابر نمایندگان چینتایپه و قزاقستان، در مصاف با نماینده کرهجنوبی شکست خورد و به مدال برنز رسید.
در مجموع، کاروان ایران این دوره از مسابقات را با پنج مدال طلا، یک نقره و دو برنز به پایان رساند؛ آماری که روی کاغذ قابل قبول به نظر میرسد، اما عملکرد تیم بانوان همچنان پرسشهای زیادی را به همراه دارد. تیمی که با وجود اعزام در هشت وزن، تنها یک طلا و یک برنز کسب کرد و بار دیگر نشان داد همچنان از بیثباتی و تزلزل رنج میبرد.
با این حال، فراتر از مدالها، مهمترین روایت این مسابقات به نام ناهید کیانی گره خورد؛ قهرمانی که مدال طلایش صرفاً یک موفقیت ورزشی نبود، بلکه پاسخی روشن به تمام حاشیهها و فشارهایی بود که در ماههای گذشته تجربه کرد.
پس از جدایی مینو مداح از کادر فنی تیم ملی بانوان و حضور مهروز ساعی در رأس کادر فنی، فضای تیم ملی از آرامش فاصله گرفت و اختلافات درونی شدت پیدا کرد. در این میان، ناهید کیانی یکی از اصلیترین چهرههایی بود که تحت فشار قرار گرفت؛ تا جایی که حتی برای مدتی از اردوهای تیم ملی کنار گذاشته شد و زمزمههای جداییاش از تکواندوی ایران به گوش میرسید. اگر وساطت بهموقع وزیر ورزش و جوانان نبود، بیتردید فشارهای واردشده از سوی کادر فنی و مدیریت فدراسیون میتوانست به خروج او از کشور منجر شود.
با این حال، کیانی تسلیم نشد. او در سکوت، دور از هیاهو و بدون ورود به جنگهای رسانهای، تمرکز خود را بر بازگشت گذاشت. طلای امروز او در آسیا، بیش از آنکه حاصل مسیری هموار باشد، نتیجه ایستادگی در برابر فضایی بود که میتوانست هر ورزشکاری را از پا درآورد.
ناهید کیانی در اولانباتور تنها قهرمان آسیا نشد؛ او ثابت کرد حتی در سختترین شرایط نیز میتوان دوباره ایستاد، جنگید و به قله رسید. از همین رو، نمیتوان این طلا را حاصل عملکرد کادر فنی دانست. این مدال، بیش از هر چیز، به نام خود ناهید کیانی ثبت شده است؛ مدالی با اعتباری فراتر از یک قهرمانی معمولی، که ارزش آن به اراده و استقامت او گره خورده است.
انتهای پیام/
در روز پایانی این رقابتها، مسابقات اوزان ۵۷- و ۶۲- کیلوگرم زنان و ۶۸- و ۸۰- کیلوگرم مردان برگزار شد و در نهایت این ناهید کیانی بود که با ایستادن بر بام آسیا، تنها طلای تیم بانوان ایران را به دست آورد. یلدا ولینژاد نیز با کسب مدال برنز، دیگر مدال تیم بانوان در واپسین لحظات مسابقات را به نام خود ثبت کرد تا مهروز ساعی، سرمربی تیم ملی، تا حدودی از فشار انتقادات رهایی یابد.
در بخش مردان نیز امیررضا صادقیان به مدال برنز رسید، اما امیرعباس رهنما و محمدحسن پلنگافکن خیلی زود از گردونه رقابتها کنار رفتند.
ناهید کیانی در وزن ۵۷- کیلوگرم نمایشی کمنقص ارائه داد. او که پیشتر سابقه نایبقهرمانی المپیک پاریس و قهرمانی جهان را در کارنامه داشت، در دیدار نهایی مقابل مدینا میرابزالووا از ازبکستان قرار گرفت و با برتری قاطع در دو راند متوالی، دومین طلای آسیایی خود را جشن گرفت. کیانی پیش از رسیدن به فینال نیز رقبایی از هند، اردن و چینتایپه را یکی پس از دیگری شکست داد تا بدون تردید شایستهترین تکواندوکار این وزن لقب بگیرد. این قهرمانی همچنین سهمیه حضور در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا را برای او قطعی کرد.
در وزن ۶۲- کیلوگرم زنان، یلدا ولینژاد شروعی امیدوارکننده داشت و با عبور از نمایندگان هند، تایلند و کرهجنوبی به مرحله نیمهنهایی رسید، اما در این مرحله مقابل تکواندوکار قدرتمند چین شکست خورد و به مدال برنز بسنده کرد.
در بخش مردان، امیررضا صادقیان در وزن ۸۰- کیلوگرم تا نیمهنهایی پیش رفت. او پس از دو پیروزی متوالی برابر نمایندگان چینتایپه و قزاقستان، در مصاف با نماینده کرهجنوبی شکست خورد و به مدال برنز رسید.
در مجموع، کاروان ایران این دوره از مسابقات را با پنج مدال طلا، یک نقره و دو برنز به پایان رساند؛ آماری که روی کاغذ قابل قبول به نظر میرسد، اما عملکرد تیم بانوان همچنان پرسشهای زیادی را به همراه دارد. تیمی که با وجود اعزام در هشت وزن، تنها یک طلا و یک برنز کسب کرد و بار دیگر نشان داد همچنان از بیثباتی و تزلزل رنج میبرد.
با این حال، فراتر از مدالها، مهمترین روایت این مسابقات به نام ناهید کیانی گره خورد؛ قهرمانی که مدال طلایش صرفاً یک موفقیت ورزشی نبود، بلکه پاسخی روشن به تمام حاشیهها و فشارهایی بود که در ماههای گذشته تجربه کرد.
پس از جدایی مینو مداح از کادر فنی تیم ملی بانوان و حضور مهروز ساعی در رأس کادر فنی، فضای تیم ملی از آرامش فاصله گرفت و اختلافات درونی شدت پیدا کرد. در این میان، ناهید کیانی یکی از اصلیترین چهرههایی بود که تحت فشار قرار گرفت؛ تا جایی که حتی برای مدتی از اردوهای تیم ملی کنار گذاشته شد و زمزمههای جداییاش از تکواندوی ایران به گوش میرسید. اگر وساطت بهموقع وزیر ورزش و جوانان نبود، بیتردید فشارهای واردشده از سوی کادر فنی و مدیریت فدراسیون میتوانست به خروج او از کشور منجر شود.
با این حال، کیانی تسلیم نشد. او در سکوت، دور از هیاهو و بدون ورود به جنگهای رسانهای، تمرکز خود را بر بازگشت گذاشت. طلای امروز او در آسیا، بیش از آنکه حاصل مسیری هموار باشد، نتیجه ایستادگی در برابر فضایی بود که میتوانست هر ورزشکاری را از پا درآورد.
ناهید کیانی در اولانباتور تنها قهرمان آسیا نشد؛ او ثابت کرد حتی در سختترین شرایط نیز میتوان دوباره ایستاد، جنگید و به قله رسید. از همین رو، نمیتوان این طلا را حاصل عملکرد کادر فنی دانست. این مدال، بیش از هر چیز، به نام خود ناهید کیانی ثبت شده است؛ مدالی با اعتباری فراتر از یک قهرمانی معمولی، که ارزش آن به اراده و استقامت او گره خورده است.
انتهای پیام/