نتیجه این راه، شکست است

تیم ملی ایتالیا در جام جهانی 2026 نیست. ایتالیایی‌ها از این بابت بسیار خشمگین هستند اما شاید جمله‌های جیانی اینفانتینو رئیس فیفا، بنزین روی آتش خشم آنها بریزد: «ایتالیا به جام جهانی 48 تیمی هم صعود نکرد. شاید ایتالیا با ۶۴ تیم شرکت‌کننده بتواند صعود کند و حتی می‌توانیم تعداد تیم‌ها را به ۲۰۸ برسانیم تا ببینیم آیا آن وقت هم موفق به صعود می‌شود یا نه! ... .»
ایتالیا که سابقه قهرمانی در جام جهانی را دارد در حالی باید از دور جام جهانی را دنبال کند که کیپ ورد، کوراسائو، اردن و ازبکستان به این جام رسیده‌اند.
ناکامی ایتالیا در راهیابی به جام جهانی در 3 دوره اخیر، نتیجه مدیریت غلط، اتکای به بازیکنان مسن، نبود استراتژی مناسب برای تمام رده‌های ملی و انتخاب‌های نادرست برای نیمکت تیم ملی مردان چکمه‌ای اروپا بود.
اینکه تیمی پرافتخار مانند ایتالیا، به جام جهانی نمی‌رسد، نتیجه ضعف در موارد فراوانی است که دل بستن به بازیکنان مسن از سویی و بی‌توجهی به کیفیت پایین لیگ این کشور از سوی دیگر می‌تواند برجسته‌تر از دیگر موارد دیده شود.
فوتبال ورزشی بی‌رحم است. می‌تواند حتی فوق ستاره‌ای مانند زیکو در برزیل و باجو در ایتالیا را با یک پنالتی از عرش به زیر بکشد. این بی‌رحمی در مورد یک فوتبال هم صدق می‌کند. فوتبال کاری به این ندارد که ایتالیا کلکسیونی خیره‌کننده از جام جهانی دارد: «4 بار قهرمانی، 2 نایب قهرمانی و یک مقام سومی در جام جهانی».
عناوینی که این تیم به دست آورده، چشم‌ها را از حدقه در می‌آورد؛ اما طلسم غیبت لاجوردی‌ها در جام جهانی به 3 دوره رسیده است.
این غیبت فقط یک معنا دارد: حتی اگر ایتالیا باشید، در صورت حرکت در مسیر اشتباه، تنبیه می‌شوید.
با آغاز جام جهانی، همه رسانه‌های دنیا بخصوص رسانه‌های فوتبالی این کشور از جمله کوریرا و دلا اسپرت با حسرتی تمام‌نشدنی به غیبت این تیم جذاب می‌پردازند؛ اما همه می‌دانند که فوتبال نه با حسرت کاری دارد نه با رویا. فوتبال ورزشی بی‌رحم است که فقط منطق و قانون خودش را به رسمیت می‌شناسد. هر کشوری اگر اشتباه کند، حذف می‌شود. چه در سطح ایتالیا و چه در مقیاس‌های کوچکتر. دل بستن به پیرمردها، فرار از علم، انتخاب‌های پر از ایراد و نداشتن برنامه فقط یک پایان دارد: شکست.