چرا اکرت یک دقیقه هم بازی ملی ندارد؟
مسافری به نام دنیس
دنیس در شرایطی به همراه ۲۵ بازیکن دیگر راهی آمریکا شد که حتی یک بازی ملی در کارنامه نداشت. اتفاقی که به خودی خود کمسابقه و حتی در تاریخ فوتبال ایران نادر به نظر میرسد.
البته برای اثبات اینکه این اتفاق هرگز رخ نداده، باید تاریخ حضور تیم ملی در ادوار مختلف جام جهانی، بویژه جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین، بهدقت مورد بررسی قرار بگیرد، اما حتی اگر نمونهای مشابه هم وجود داشته باشد، باز هم حضور بازیکنی بدون سابقه ملی در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان، یک اتفاق غیرمعمول محسوب میشود.
اما مسأله اصلی حضور او در فهرست نیست؛ مسأله اصلی این است که اساساً چرا بازی نمیکند؟
این پرسشی است که باید مستقیماً در برابر امیر قلعهنویی قرار گیرد. اگر دنیس از نظر فنی آنقدر کیفیت داشته که توانسته از فیلترهای متعدد عبور کند و نامش در فهرست نهایی ۲۶نفره قرار بگیرد، پس چرا در اولین مسابقه حتی یک دقیقه هم به میدان نرفت؟ چرا نه در ترکیب اصلی قرار داشت و نه در برنامه تعویضها جایی برای او در نظر گرفته شد؟
بیهیچ تعارفی در فوتبال حرفهای تناقضی در چنین سطحی قابل پذیرش نیست. نمیتوان از یکسو به یک بازیکن اعتماد کرد و او را به مهمترین رویداد فوتبالی جهان برد و از سوی دیگر حتی کوچکترین مسئولیتی در زمین مسابقه به او نداد.
این دو تصمیم در تضاد کامل با یکدیگر قرار دارند.
اگر قرار نیست دنیس بازی کند، پس یکی از سهمیههای ارزشمند جام جهانی عملاً بلااستفاده مانده است؛ سهمیهای که میتوانست در اختیار بازیکنی قرار بگیرد که قابلیت کمک کردن به تیم را در جریان مسابقات داشته باشد.
از سوی دیگر، اگر قلعهنویی اعتقاد دارد که دنیس میتواند گرهای از کار تیم ملی باز کند، تأخیر در استفاده از او چه توجیهی دارد؟ جام جهانی فرصت صبر کردن نیست. تورنمنتی کوتاه و بیرحم است که در آن فرصتها با سرعت از دست میروند و اشتباهات بهراحتی جبران نمیشوند.
قلعهنویی در بازی با نیوزیلند حتی به حاجصفی نیز بازی داد تا رکورد این بازیکن در فوتبال ایران بهواسطه بازی در جام جهانی دستنیافتنیتر شود اما دنیس جایی در میان تفکرات او نداشت. بازیکنی که برایش بشدت تبلیغ شد و برای اینکه نامش در فهرست نهایی قرار بگیرد هفتهها زمان صرف شد تا مشکلات اداریاش برطرف شود.
اکنون دو مسابقه دیگر تا پایان مرحله گروهی باقی مانده است. دو ۹۰ دقیقه سرنوشتساز که شاید بتوانند به این ابهام پایان بدهند. شاید طلسم بازی نکردن اکرت شکسته شود و شاید هم این بازیکن تا پایان مسابقات تنها یک مسافر ویژه در کاروان تیم ملی باقی بماند.
اگر سناریوی دوم رقم بخورد، قطعاً یکی از مهمترین پرسشهای جام جهانی ۲۰۲۶ برای فوتبال ایران همین خواهد بود؛ اینکه چرا بازیکنی بدون حتی یک بازی ملی به جام جهانی رفت اما هرگز فرصت حضور در زمین را پیدا نکرد.
پرسشی که پاسخ آن تنها نزد امیر قلعهنویی است.
انتهای پیام/
البته برای اثبات اینکه این اتفاق هرگز رخ نداده، باید تاریخ حضور تیم ملی در ادوار مختلف جام جهانی، بویژه جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین، بهدقت مورد بررسی قرار بگیرد، اما حتی اگر نمونهای مشابه هم وجود داشته باشد، باز هم حضور بازیکنی بدون سابقه ملی در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان، یک اتفاق غیرمعمول محسوب میشود.
اما مسأله اصلی حضور او در فهرست نیست؛ مسأله اصلی این است که اساساً چرا بازی نمیکند؟
این پرسشی است که باید مستقیماً در برابر امیر قلعهنویی قرار گیرد. اگر دنیس از نظر فنی آنقدر کیفیت داشته که توانسته از فیلترهای متعدد عبور کند و نامش در فهرست نهایی ۲۶نفره قرار بگیرد، پس چرا در اولین مسابقه حتی یک دقیقه هم به میدان نرفت؟ چرا نه در ترکیب اصلی قرار داشت و نه در برنامه تعویضها جایی برای او در نظر گرفته شد؟
بیهیچ تعارفی در فوتبال حرفهای تناقضی در چنین سطحی قابل پذیرش نیست. نمیتوان از یکسو به یک بازیکن اعتماد کرد و او را به مهمترین رویداد فوتبالی جهان برد و از سوی دیگر حتی کوچکترین مسئولیتی در زمین مسابقه به او نداد.
این دو تصمیم در تضاد کامل با یکدیگر قرار دارند.
اگر قرار نیست دنیس بازی کند، پس یکی از سهمیههای ارزشمند جام جهانی عملاً بلااستفاده مانده است؛ سهمیهای که میتوانست در اختیار بازیکنی قرار بگیرد که قابلیت کمک کردن به تیم را در جریان مسابقات داشته باشد.
از سوی دیگر، اگر قلعهنویی اعتقاد دارد که دنیس میتواند گرهای از کار تیم ملی باز کند، تأخیر در استفاده از او چه توجیهی دارد؟ جام جهانی فرصت صبر کردن نیست. تورنمنتی کوتاه و بیرحم است که در آن فرصتها با سرعت از دست میروند و اشتباهات بهراحتی جبران نمیشوند.
قلعهنویی در بازی با نیوزیلند حتی به حاجصفی نیز بازی داد تا رکورد این بازیکن در فوتبال ایران بهواسطه بازی در جام جهانی دستنیافتنیتر شود اما دنیس جایی در میان تفکرات او نداشت. بازیکنی که برایش بشدت تبلیغ شد و برای اینکه نامش در فهرست نهایی قرار بگیرد هفتهها زمان صرف شد تا مشکلات اداریاش برطرف شود.
اکنون دو مسابقه دیگر تا پایان مرحله گروهی باقی مانده است. دو ۹۰ دقیقه سرنوشتساز که شاید بتوانند به این ابهام پایان بدهند. شاید طلسم بازی نکردن اکرت شکسته شود و شاید هم این بازیکن تا پایان مسابقات تنها یک مسافر ویژه در کاروان تیم ملی باقی بماند.
اگر سناریوی دوم رقم بخورد، قطعاً یکی از مهمترین پرسشهای جام جهانی ۲۰۲۶ برای فوتبال ایران همین خواهد بود؛ اینکه چرا بازیکنی بدون حتی یک بازی ملی به جام جهانی رفت اما هرگز فرصت حضور در زمین را پیدا نکرد.
پرسشی که پاسخ آن تنها نزد امیر قلعهنویی است.
انتهای پیام/