نیاز ضروری فدراسیون، سازمان لیگ و هیأت فوتبال استان تهران به بنای اختصاصی
ساختمان فوتبال باید فوتبالی مهندسی شود
خبر آغاز دوباره پروژه احداث ساختمان جدید فدراسیون فوتبال، فارغ از اینکه این بار به نتیجه برسد یا نه، یک نکته مهم را بار دیگر یادآوری میکند. فدراسیون فوتبال ایران سالها است به ساختمانهایی نیاز دارد که از ابتدا برای فوتبال طراحی شده باشند، نه ساختمانهایی که ابتدا با کاربری مسکونی یا اداری محدود ساخته شده و بعدها با چند تغییر داخلی و پارتیشنبندیهای معمول به محل استقرار یک فدراسیون یا سازمان لیگ و حتی هیأتهای فوتبال تبدیل شدهاند.
واقعیت این است که ساختمان فعلی فدراسیون فوتبال، ساختمان سازمان لیگ و حتی ساختمان هیأت فوتبال استان تهران، هر سه از همین جنس هستند. این ساختمانها در زمان خود خریدهای ارزشمندی محسوب میشدند و امروز نیز بخشی از دارایی و سرمایه این مجموعهها به شمار میروند. بدون تردید خرید ملک به جای اجاره، اقدامی مثبت و آیندهنگرانه بوده و ارزش اقتصادی این املاک نیز طی سالهای گذشته افزایش یافته است.
اما مسأله اصلی چیز دیگری است. این ساختمانها اساساً برای چنین مأموریتی ساخته نشدهاند. وقتی ساختمانی با کاربری مسکونی یا یک دفتر اداری کوچک طراحی میشود، طبیعی است که پاسخگوی نیازهای یک نهاد بزرگ فوتبالی نباشد. در چنین شرایطی معمولاً بعد از خرید ساختمان، دیوارها جابهجا میشوند، اتاقها تغییر کاربری پیدا میکنند، سالنها به چند بخش تقسیم میشوند یا برعکس، چند اتاق به یک سالن تبدیل میشود. این تغییرات شاید در کوتاهمدت مشکل را حل کند، اما هیچگاه جای یک طراحی مهندسیشده و تخصصی را نمیگیرد.
یک فدراسیون فوتبال، صرفاً مجموعهای از چند اتاق اداری نیست. این مجموعه باید براساس استانداردهای مدیریتی و نیازهای روز طراحی شود. از همان مرحله طراحی نقشه، باید مشخص باشد که محل استقرار رئیس فدراسیون، دبیرکل، نواب رئیس، رؤسای کمیتهها، دپارتمانهای مختلف، واحدهای مالی، حقوقی، روابط عمومی، بینالملل، آموزش، داوری و سایر بخشها کجا خواهد بود. اینها باید براساس نیاز و مراجعهکنندگان در طبقات تعبیه شوند.
در عین حال سالن جلسات هیأت رئیسه، سالن کنفرانس خبری، سالن همایش، فضاهای آموزشی، اتاقهای برگزاری کلاسهای مربیگری و داوری، آرشیو، بخش فناوری اطلاعات و حتی لابی ساختمان باید از ابتدا براساس نیازهای یک مجموعه فوتبالی طراحی شوند، نهاینکه بعدها با آزمون و خطا به ساختمان اضافه شوند.
همین موضوع درباره سازمان لیگ نیز صدق میکند. سازمانی که مسئول برگزاری مسابقات حرفهای کشور است، روزانه میزبان مدیران باشگاهها، نمایندگان رسانهها، داوران، ناظران، بازیکنان، مربیان و دهها مراجعهکننده دیگر است. چنین مجموعهای نمیتواند در ساختمانی مستقر باشد که برای سکونت یا یک فعالیت اداری محدود ساخته شده است.
هیأت فوتبال استان تهران هم شرایط مشابهی دارد. این هیأت بهدلیل گستردگی فعالیتها، برگزاری مسابقات در ردههای مختلف، صدور کارتها، ثبت قراردادها، رسیدگی به امور باشگاهها، کلاسهای آموزشی و مراجعات روزانه، یکی از پرترددترین مجموعههای فوتبالی کشور محسوب میشود. طبیعی است که چنین مجموعهای نیز به ساختمانی متناسب با حجم فعالیتهای خود نیاز دارد؛ ساختمانی که از ابتدا برای این حجم از مراجعهکننده و این نوع خدمات طراحی شده باشد.
موضوع دیگری که نباید از آن غافل شد، محل استقرار این ساختمانهاست. ساختمانهای فعلی فدراسیون فوتبال، سازمان لیگ و هیأت فوتبال استان تهران در نقاطی قرار دارند که از نظر دسترسی، فضای پارکینگ، تردد خودروها، حضور رسانهها و حجم بالای مراجعان، با مشکلات متعددی روبهرو هستند. این مسأله بارها در زمان برگزاری نشستهای خبری، جلسات مهم یا ثبت قراردادهای نقلوانتقالاتی خود را نشان داده است.
به همین دلیل، تصمیم برای ساخت ساختمان جدید فدراسیون فوتبال در مجموعه ورزشگاه آزادی، در صورت اجرایی شدن، میتواند یک اتفاق مثبت باشد. اگر در کنار آن ساختمانی مستقل و استاندارد نیز برای سازمان لیگ پیشبینی شود، بخش مهمی از مشکلات سالهای اخیر برطرف خواهد شد. این مجموعه میتواند با پارکینگ مناسب، دسترسی بهتر، فضاهای رسانهای استاندارد و امکانات اداری مدرن، پاسخگوی نیازهای فوتبال حرفهای ایران باشد.
البته تجربه سالهای گذشته باعث شده است که نسبت به این وعدهها احتیاط وجود داشته باشد. طی نزدیک به یک دهه گذشته، بارها از ساخت ساختمان جدید فدراسیون فوتبال صحبت شده، کلنگزنی انجام شده، ماکت رونمایی شده و تفاهمنامه امضا شده، اما پروژه هر بار متوقف مانده است. به همین دلیل، این بار بیش از هر چیز باید اجرای پروژه با جدیت دنبال شود تا این طرح نیز به سرنوشت وعدههای قبلی دچار نشود.
در واقع احداث ساختمان اختصاصی اقدامی در مسیر حرفهای شدن مدیریت ورزش است. همانگونه که باشگاههای بزرگ دنیا، فدراسیونهای معتبر و حتی هیأتهای استانی در کشورهای توسعهیافته، ساختمانهایی متناسب با مأموریت خود دارند، فوتبال ایران نیز باید به سمت ایجاد زیرساختهایی حرکت کند که از ابتدا برای همین منظور طراحی شده باشند.
انتهای پیام/
واقعیت این است که ساختمان فعلی فدراسیون فوتبال، ساختمان سازمان لیگ و حتی ساختمان هیأت فوتبال استان تهران، هر سه از همین جنس هستند. این ساختمانها در زمان خود خریدهای ارزشمندی محسوب میشدند و امروز نیز بخشی از دارایی و سرمایه این مجموعهها به شمار میروند. بدون تردید خرید ملک به جای اجاره، اقدامی مثبت و آیندهنگرانه بوده و ارزش اقتصادی این املاک نیز طی سالهای گذشته افزایش یافته است.
اما مسأله اصلی چیز دیگری است. این ساختمانها اساساً برای چنین مأموریتی ساخته نشدهاند. وقتی ساختمانی با کاربری مسکونی یا یک دفتر اداری کوچک طراحی میشود، طبیعی است که پاسخگوی نیازهای یک نهاد بزرگ فوتبالی نباشد. در چنین شرایطی معمولاً بعد از خرید ساختمان، دیوارها جابهجا میشوند، اتاقها تغییر کاربری پیدا میکنند، سالنها به چند بخش تقسیم میشوند یا برعکس، چند اتاق به یک سالن تبدیل میشود. این تغییرات شاید در کوتاهمدت مشکل را حل کند، اما هیچگاه جای یک طراحی مهندسیشده و تخصصی را نمیگیرد.
یک فدراسیون فوتبال، صرفاً مجموعهای از چند اتاق اداری نیست. این مجموعه باید براساس استانداردهای مدیریتی و نیازهای روز طراحی شود. از همان مرحله طراحی نقشه، باید مشخص باشد که محل استقرار رئیس فدراسیون، دبیرکل، نواب رئیس، رؤسای کمیتهها، دپارتمانهای مختلف، واحدهای مالی، حقوقی، روابط عمومی، بینالملل، آموزش، داوری و سایر بخشها کجا خواهد بود. اینها باید براساس نیاز و مراجعهکنندگان در طبقات تعبیه شوند.
در عین حال سالن جلسات هیأت رئیسه، سالن کنفرانس خبری، سالن همایش، فضاهای آموزشی، اتاقهای برگزاری کلاسهای مربیگری و داوری، آرشیو، بخش فناوری اطلاعات و حتی لابی ساختمان باید از ابتدا براساس نیازهای یک مجموعه فوتبالی طراحی شوند، نهاینکه بعدها با آزمون و خطا به ساختمان اضافه شوند.
همین موضوع درباره سازمان لیگ نیز صدق میکند. سازمانی که مسئول برگزاری مسابقات حرفهای کشور است، روزانه میزبان مدیران باشگاهها، نمایندگان رسانهها، داوران، ناظران، بازیکنان، مربیان و دهها مراجعهکننده دیگر است. چنین مجموعهای نمیتواند در ساختمانی مستقر باشد که برای سکونت یا یک فعالیت اداری محدود ساخته شده است.
هیأت فوتبال استان تهران هم شرایط مشابهی دارد. این هیأت بهدلیل گستردگی فعالیتها، برگزاری مسابقات در ردههای مختلف، صدور کارتها، ثبت قراردادها، رسیدگی به امور باشگاهها، کلاسهای آموزشی و مراجعات روزانه، یکی از پرترددترین مجموعههای فوتبالی کشور محسوب میشود. طبیعی است که چنین مجموعهای نیز به ساختمانی متناسب با حجم فعالیتهای خود نیاز دارد؛ ساختمانی که از ابتدا برای این حجم از مراجعهکننده و این نوع خدمات طراحی شده باشد.
موضوع دیگری که نباید از آن غافل شد، محل استقرار این ساختمانهاست. ساختمانهای فعلی فدراسیون فوتبال، سازمان لیگ و هیأت فوتبال استان تهران در نقاطی قرار دارند که از نظر دسترسی، فضای پارکینگ، تردد خودروها، حضور رسانهها و حجم بالای مراجعان، با مشکلات متعددی روبهرو هستند. این مسأله بارها در زمان برگزاری نشستهای خبری، جلسات مهم یا ثبت قراردادهای نقلوانتقالاتی خود را نشان داده است.
به همین دلیل، تصمیم برای ساخت ساختمان جدید فدراسیون فوتبال در مجموعه ورزشگاه آزادی، در صورت اجرایی شدن، میتواند یک اتفاق مثبت باشد. اگر در کنار آن ساختمانی مستقل و استاندارد نیز برای سازمان لیگ پیشبینی شود، بخش مهمی از مشکلات سالهای اخیر برطرف خواهد شد. این مجموعه میتواند با پارکینگ مناسب، دسترسی بهتر، فضاهای رسانهای استاندارد و امکانات اداری مدرن، پاسخگوی نیازهای فوتبال حرفهای ایران باشد.
البته تجربه سالهای گذشته باعث شده است که نسبت به این وعدهها احتیاط وجود داشته باشد. طی نزدیک به یک دهه گذشته، بارها از ساخت ساختمان جدید فدراسیون فوتبال صحبت شده، کلنگزنی انجام شده، ماکت رونمایی شده و تفاهمنامه امضا شده، اما پروژه هر بار متوقف مانده است. به همین دلیل، این بار بیش از هر چیز باید اجرای پروژه با جدیت دنبال شود تا این طرح نیز به سرنوشت وعدههای قبلی دچار نشود.
در واقع احداث ساختمان اختصاصی اقدامی در مسیر حرفهای شدن مدیریت ورزش است. همانگونه که باشگاههای بزرگ دنیا، فدراسیونهای معتبر و حتی هیأتهای استانی در کشورهای توسعهیافته، ساختمانهایی متناسب با مأموریت خود دارند، فوتبال ایران نیز باید به سمت ایجاد زیرساختهایی حرکت کند که از ابتدا برای همین منظور طراحی شده باشند.
انتهای پیام/