برنز کافی نیست

توماس توخل جام جهانی ۲۰۲۶ را با مدال برنز به پایان رساند، دستاوردی که روی کاغذ یکی از بهترین نتایج تاریخ فوتبال انگلیس محسوب می‌شود. اما واقعیت این است که پیروزی ۶ بر ۴ مقابل فرانسه در دیدار رده‌بندی نتوانست سایه سنگین شکست تلخ برابر آرژانتین در نیمه‌نهایی را از بین ببرد. حالا سرمربی آلمانی سه‌شیرها بیش از آنکه به مدال برنز فکر کند، باید به دنبال بازسازی اعتماد هوادارانی باشد که رؤیای قهرمانی جهان را از دست رفته می‌بینند.

مدال ارزشمند اما...
در پایان دیدار رده‌بندی، بازیکنان انگلیس برای دریافت مدال‌های برنز روی سکو رفتند، صحنه‌ای که از نظر ظاهری شباهت زیادی به مراسم قهرمانی داشت، اما تفاوت‌های مهمی نیز به چشم می‌خورد. رنگ مدال‌ها طلایی نبود و جامی هم برای بالا بردن وجود نداشت.
با این حال، این موفقیت را نمی‌توان کم‌اهمیت دانست. انگلیس برای نخستین بار از سال ۱۹۶۶ توانست در جام جهانی به مدال برسد و بهترین عملکرد خود در خارج از خاک این کشور را ثبت کند. سه‌شیرها در مسیر خود تیم‌هایی چون کرواسی، نروژ و مکزیک را شکست دادند و حتی با ۱۰ نفره شدن نیز موفق به کسب پیروزی در ورزشگاه آزتک شدند.
اگر پیش از آغاز مسابقات به هواداران انگلیس گفته می‌شد تیمشان پس از شکست مقابل آرژانتین در نیمه‌نهایی، با پیروزی برابر فرانسه به مقام سوم جهان می‌رسد، بسیاری از آنها این نتیجه را قابل قبول می‌دانستند.

زخمی که در آتلانتا ایجاد شد
اما مشکل اینجاست که قضاوت درباره عملکرد توخل تنها بر اساس نتایج انجام نمی‌شود. شکست برابر آرژانتین شرایطی داشت که همچنان برای فوتبال‌دوستان انگلیسی دردناک است.
انگلیس در آن مسابقه تا دقایق پایانی از حریف پیش بود و یک قدم با صعود به فینال فاصله داشت، اما عقب‌نشینی تیم و تغییر روند بازی باعث شد آرژانتین ورق را برگرداند و رؤیای قهرمانی را نابود کند. بسیاری از منتقدان معتقدند توخل در آن دقایق حساس نتوانست تیمش را به درستی مدیریت کند و همین موضوع بخش بزرگی از اعتباری را که طی ۱۸ ماه نخست حضورش به دست آورده بود، از بین برد.
به همین دلیل، برخلاف ظاهر ماجرا، مدال برنز نتوانست به طور کامل زخم شکست نیمه‌نهایی را درمان کند.

مأموریتی که برای آن استخدام شد
فدراسیون فوتبال انگلیس توخل را با هزینه‌ای سنگین و به امید فتح جام جهانی به خدمت گرفت. دلیل اصلی این انتخاب نیز سابقه موفق او در فوتبال باشگاهی و توانایی‌های تاکتیکی‌اش در مسابقات حذفی بود.
اما ناکامی برابر آرژانتین باعث شد بسیاری از هواداران درباره درستی این تصمیم تردید کنند. حتی برخی معتقدند این شکست بیش از ناکامی‌های دوران گرت ساوت‌گیت به اعتبار سرمربی تیم ملی آسیب زده است، زیرا توخل دقیقاً برای جلوگیری از چنین اتفاقاتی انتخاب شده بود.

معمای مربیان باشگاهی
جام جهانی ۲۰۲۶ یک سؤال مهم را نیز مطرح کرد؛ آیا موفقیت در فوتبال باشگاهی الزاماً به معنای موفقیت در عرصه ملی است؟
در حالی که مربیانی مانند توخل، کارلو آنچلوتی، مائوریسیو پوچتینو و یولیان ناگلزمان با ناکامی‌های تلخ از مسابقات کنار رفتند، دو مربی حاضر در فینال یعنی لیونل اسکالونی و لوئیس دلافوئنته از متخصصان فوتبال ملی به شمار می‌روند؛ مربیانی که شاید کارنامه باشگاهی پرزرق و برقی نداشته باشند، اما به خوبی با ویژگی‌های تورنمنت‌های ملی آشنا هستند.
همین موضوع باعث شده برخی کارشناسان درباره فلسفه انتخاب مربیان بزرگ باشگاهی برای تیم‌های ملی تردیدهایی مطرح کنند.

توخل: اعتماد را باید دوباره ساخت
سرمربی آلمانی انگلیس معتقد است هنوز اعتماد عمومی را از دست نداده، اما پذیرفته که مسئولیت شکست مقابل آرژانتین بر عهده اوست. او پس از بازی با فرانسه تأکید کرد که اتفاقات آتلانتا زخمی است که تا پایان عمر همراهش خواهد بود.
توخل همچنین اعتراف کرد که در فوتبال ملی هیچ اعتباری دائمی نیست و اعتماد باید هر روز به دست آید. به همین دلیل او نگاهش را به مسابقات آینده و به ویژه رقابت‌های لیگ ملت‌های اروپا دوخته است.

آغاز فصل دوم توخل
انگلیس تا بیش از دو ماه دیگر مسابقه‌ای نخواهد داشت و نخستین آزمون مهم این تیم، دیدار برابر اسپانیا در ورزشگاه ومبلی خواهد بود. تا آن زمان مشخص خواهد شد که آیا هواداران انگلیسی شکست برابر آرژانتین را فراموش کرده‌اند یا همچنان آن ناکامی را بزرگ‌ترین فرصت از دست رفته نسل فعلی فوتبال کشورشان می‌دانند.
توخل فعلاً با یک مدال برنز به خانه بازمی‌گردد؛ دستاوردی ارزشمند اما ناکافی. او حالا وارد مرحله‌ای شده که شاید از خود جام جهانی هم دشوارتر باشد؛ بازسازی رابطه با افکار عمومی و اثبات اینکه هنوز همان مربی‌ای است که می‌تواند انگلیس را به قهرمانی در یک تورنمنت بزرگ برساند.