اختلاف باشگاه استقلال و تیم امید به نقطه جوش رسید
آبیها کوتاه نمیآیند
ماجرای اردوی تیم فوتبال امید و نحوه تعامل باشگاهها با این تیم، بار دیگر به یکی از چالشهای جدی فوتبال ایران تبدیل شده است؛ چالشی که این بار باشگاه استقلال را در مرکز توجه قرار داده و نشان میدهد میان برنامههای تیم امید و مصالح باشگاهی، همچنان هماهنگی لازم وجود ندارد.
اردوی اخیر تیم امید در شرایطی لغو شد که تعداد بازیکنان حاضر در اردو به حد نصاب لازم نرسید. در این میان، استقلال که سه بازیکن را در فهرست تیم امید داشت، هیچکدام از نمایندگان خود را در اختیار این تیم قرار نداد. بازیکنان محدودی هم که در اردو حاضر شده بودند، در ادامه به باشگاههای خود بازگشتند تا برنامه تیم امید عملاً بدون دستاورد خاصی به پایان برسد.
اما آنچه این اتفاق را مهمتر میکند، دلایل استقلال برای عدم حضور بازیکنانش است؛ دلایلی که نشان میدهد مسأله فقط یک غیبت ساده نیست و ریشه در نحوه برنامهریزی و نوع تعامل میان باشگاه، تیم امید و مسئولان فوتبال کشور دارد.
یکی از مهمترین موضوعات مورد اعتراض استقلال، همزمانی برنامه اردوی تیم امید با مسابقات حساس این تیم باشگاهی است. بر اساس برنامه قبلی، قرار بود بازیکنان استقلال پس از دیدار مقابل السد به اردوی تیم امید ملحق شوند. با این حال، تغییر ناگهانی شرایط و اصرار بر حضور بازیکنان در اردو پیش از زمان توافقشده، باعث نارضایتی مسئولان استقلال شده است.
از سوی دیگر، نحوه دعوت برخی بازیکنان استقلال به اردوهای گذشته نیز همچنان محل گلایه این باشگاه است. نمونه آن، ماجرای دعوت سحرخیزان است؛ بازیکنی که بنا بر ادعای مسئولان استقلال، تماس برای حضور او در اردو در ساعات پایانی شب انجام شده و از او خواسته شده صبح روز بعد خود را به اردو برساند. چنین شیوهای از دعوت، دستکم از نگاه باشگاه، نشانهای از ضعف در برنامهریزی و هماهنگی میان تیم امید و باشگاههاست.
اما بخش بحثبرانگیز ماجرا به موضوع امیرحسین محمودی بازمیگردد. یک مقام آگاه مدعی شده است که محمودی در تیرماه از حضور در اردوی تیم امید خودداری کرده، اما برخلاف آنچه استقلال انتظار داشته، با محرومیتی مواجه نشده است. همین مسأله اکنون به یکی از محورهای اعتراض باشگاه تبدیل شده؛ بهخصوص از آن جهت که استقلال تأکید دارد در مواردی که از این باشگاه درخواست همکاری شده، اجازه حضور بازیکنان ملیپوش خود را صادر کرده است.
البته نمیتوان از اهمیت تیم امید و ضرورت آمادهسازی این تیم برای رقابتهای پیش رو چشمپوشی کرد. تیم امید در آستانه بازیهای مهم ناگویاست و هرگونه اختلال در روند آمادهسازی آن میتواند تبعاتی جدی برای فوتبال ایران داشته باشد. با این حال، مشکل اصلی دقیقاً همینجاست؛ چرا باید چند هفته مانده به یک رویداد مهم، برنامهریزی به نقطهای برسد که باشگاه و تیم ملی در مقابل یکدیگر قرار بگیرند؟
استقلال نیز از این منظر استدلال خود را دارد. در اختیار گذاشتن سه بازیکن از ترکیب اصلی در مقطعی حساس از فصل، طبیعتاً میتواند توان فنی این تیم را تحت تأثیر قرار دهد؛ بهویژه زمانی که باشگاه درگیر مسابقات مهم و فشرده است.
ولی ادامه این کشمکش نه به سود استقلال است و نه به سود تیم امید. فوتبال ایران بیش از هر چیز به یک سازوکار روشن، تقویم مشخص و تعامل حرفهای میان فدراسیون و باشگاهها نیاز دارد. نمیتوان هر بار با تغییر برنامه و دعوتهای دقیقه نودی، باشگاهها را در موقعیتی قرار داد که میان منافع خود و تیم ملی یکی را انتخاب کنند.
انتهای پیام/
اردوی اخیر تیم امید در شرایطی لغو شد که تعداد بازیکنان حاضر در اردو به حد نصاب لازم نرسید. در این میان، استقلال که سه بازیکن را در فهرست تیم امید داشت، هیچکدام از نمایندگان خود را در اختیار این تیم قرار نداد. بازیکنان محدودی هم که در اردو حاضر شده بودند، در ادامه به باشگاههای خود بازگشتند تا برنامه تیم امید عملاً بدون دستاورد خاصی به پایان برسد.
اما آنچه این اتفاق را مهمتر میکند، دلایل استقلال برای عدم حضور بازیکنانش است؛ دلایلی که نشان میدهد مسأله فقط یک غیبت ساده نیست و ریشه در نحوه برنامهریزی و نوع تعامل میان باشگاه، تیم امید و مسئولان فوتبال کشور دارد.
یکی از مهمترین موضوعات مورد اعتراض استقلال، همزمانی برنامه اردوی تیم امید با مسابقات حساس این تیم باشگاهی است. بر اساس برنامه قبلی، قرار بود بازیکنان استقلال پس از دیدار مقابل السد به اردوی تیم امید ملحق شوند. با این حال، تغییر ناگهانی شرایط و اصرار بر حضور بازیکنان در اردو پیش از زمان توافقشده، باعث نارضایتی مسئولان استقلال شده است.
از سوی دیگر، نحوه دعوت برخی بازیکنان استقلال به اردوهای گذشته نیز همچنان محل گلایه این باشگاه است. نمونه آن، ماجرای دعوت سحرخیزان است؛ بازیکنی که بنا بر ادعای مسئولان استقلال، تماس برای حضور او در اردو در ساعات پایانی شب انجام شده و از او خواسته شده صبح روز بعد خود را به اردو برساند. چنین شیوهای از دعوت، دستکم از نگاه باشگاه، نشانهای از ضعف در برنامهریزی و هماهنگی میان تیم امید و باشگاههاست.
اما بخش بحثبرانگیز ماجرا به موضوع امیرحسین محمودی بازمیگردد. یک مقام آگاه مدعی شده است که محمودی در تیرماه از حضور در اردوی تیم امید خودداری کرده، اما برخلاف آنچه استقلال انتظار داشته، با محرومیتی مواجه نشده است. همین مسأله اکنون به یکی از محورهای اعتراض باشگاه تبدیل شده؛ بهخصوص از آن جهت که استقلال تأکید دارد در مواردی که از این باشگاه درخواست همکاری شده، اجازه حضور بازیکنان ملیپوش خود را صادر کرده است.
البته نمیتوان از اهمیت تیم امید و ضرورت آمادهسازی این تیم برای رقابتهای پیش رو چشمپوشی کرد. تیم امید در آستانه بازیهای مهم ناگویاست و هرگونه اختلال در روند آمادهسازی آن میتواند تبعاتی جدی برای فوتبال ایران داشته باشد. با این حال، مشکل اصلی دقیقاً همینجاست؛ چرا باید چند هفته مانده به یک رویداد مهم، برنامهریزی به نقطهای برسد که باشگاه و تیم ملی در مقابل یکدیگر قرار بگیرند؟
استقلال نیز از این منظر استدلال خود را دارد. در اختیار گذاشتن سه بازیکن از ترکیب اصلی در مقطعی حساس از فصل، طبیعتاً میتواند توان فنی این تیم را تحت تأثیر قرار دهد؛ بهویژه زمانی که باشگاه درگیر مسابقات مهم و فشرده است.
ولی ادامه این کشمکش نه به سود استقلال است و نه به سود تیم امید. فوتبال ایران بیش از هر چیز به یک سازوکار روشن، تقویم مشخص و تعامل حرفهای میان فدراسیون و باشگاهها نیاز دارد. نمیتوان هر بار با تغییر برنامه و دعوتهای دقیقه نودی، باشگاهها را در موقعیتی قرار داد که میان منافع خود و تیم ملی یکی را انتخاب کنند.
انتهای پیام/