قصه تکرای شکستهای لب مرزی مانولوپولوس
بسکتبال ایران جایی برای اشتباه در ناگویا ندارد
شکست بسکتبال ایران مقابل قطر شاید در نگاه اول فقط یک باخت در مرحله گروهی بازیهای آسیایی ناگویا باشد، اما ماجرا به همین یک نتیجه ختم نمیشود. در حالی که انتظار میرفت تیم ملی با برد، نوار باختهای اخیرش را جبران کند، اما این اتفاق نیفتاد تا همان سناریوهای قدیمی تکرار شده و باز هم تیم ایران از همان سوراخ گزیده شود. تیمی که بخش زیادی از این مسابقه را از دست داد، در دقایق پایانی به خودش آمد و وقتی به فاصله چند امتیازی رسید، دوباره با تصمیمهای عجولانه فرصت بازگشت را از دست داد. این الگو اصلاً اتفاقی نیست و در هفتههای اخیر در قالب پنجره چهارم انتخابی جام جهانی، بارها تکرار شده است.
مسأله اصلی ایران مقابل قطر، ناتوانی در مدیریت بازی بود. کوارتر اول با تساوی ۱۰-۱۰ به پایان رسید و مسابقه کاملاً در دسترس بود، اما در کوارتر دوم ورق برگشت. ایران فقط ۱۱ امتیاز گرفت و در مقابل، ۲۱ امتیاز به قطر داد. همین ۱۰ دقیقه کافی بود تا تیم ملی وارد چرخهای شود که خروج از آن تا پایان مسابقه دشوار باشد. کوارتر سوم هم نتوانست شرایط را تغییر دهد و در نهایت ایران برای جبران، همه چیز را به ۱۰ دقیقه پایانی سپرد.
اینجاست که شکست مقابل قطر اهمیت بیشتری پیدا میکند. ایران در کوارتر چهارم توانست اختلاف ۱۶ امتیازی را کاهش دهد و حتی در فاصله یک دقیقه تا پایان، هنوز شانس بازگرداندن بازی را داشت. اما تیمی که سه کوارتر برای جبران زمان از دست داده بود، در لحظهای که باید آرامترین تصمیمها را میگرفت، گرفتار شتابزدگی شد. حملههای عجولانه و انتخابهای نامطمئن، فرصت کامبک را از بین برد تا قطر برنده مسابقهای شود که میتوانست برای ایران کاملاً متفاوت تمام شود.
آمار شوتهای سه امتیازی شاید واضحترین تصویر از این آشفتگی باشد؛ ۳۶ پرتاب و تنها ۹ امتیاز موفق از این منطقه نشان میدهد که ایران در این مدتی که فرصت داشته نتوانسته این نقطه ضعف خود را برطرف کند. در بسکتبال امروز، نمیتوان با چنین درصدی از شوتهای پیرامونی انتظار داشت تیمی در یک بازی نزدیک، کنترل نتیجه را در دست بگیرد. نکته نگرانکنندهتر اینکه ارسلان کاظمی با کارایی ۴ بهترین بازیکن ایران از این نظر بود و تنها آرمان زنگنه، محمدمهدی حیدری و متین آقاجانپور در کنار او کارایی مثبت داشتند. یعنی مسأله فقط یک بازیکن یا یک تصمیم اشتباه نبود و افت عملکرد، تقریباً به کل تیم سرایت کرده بود. این در حالی است که مانولوپولوس سعی داشت با دعوت از بازیکنانی که در پرتابهای سه امتیازی عملکرد بهتری داشتند روی این موضوع حساب ویژهای باز کند اما در عمل، عکس این اتفاق رخ داده است. دو باخت مقابل فیلیپین و نیوزیلند در پنجره چهارم انتخابی جامجهانی و حالا ناکامی در ناگویا، روندی را شکل داده که نمیتوان آن را صرفاً با عبارت افت مقطعی تعبیر کرد. تیمی که قبل از این افت، هفت برد و یک شکست در کارنامه داشته، حالا با چند نتیجه نامطلوب متوالی وارد مرحله تازهای شده است.
البته بخشی از این نوسان را باید به جوانتر شدن تیم ملی نسبت داد. نسل جدید برای رشد به بازیهای بزرگ و تجربه فشار مسابقات نیاز دارد و حذف شدن در همین مرحله، میتواند بخشی از این فرصت را از آنها بگیرد. اما دلیل این اشتباهات را نمیتوان صرفاً به میانگین سنی پایین تیم ربط داد و در این میان استراتژی و تدابیر مانولوپولوس حرف اول را میزند. اگر سرمربی یونانی خودش تصمیم گرفته دست به جوانگرایی بزند پس حالا باید تدابیرش به گونهای باشد که بتواند با همین تیم برنامههایش را در زمین پیاده کند و اگر نمیشود حتماً یک جای کار میلنگد.
حالا ایران باید در سومین و سختترین بازی گروه مقابل اردن قرار بگیرد. تیمی که برخلاف بسیاری از رقبا با ترکیب اصلی خود راهی ناگویا شده و البته سابقه شکست دادن و شکست خوردن مقابل ایران را دارد. ایران در پنجره سوم انتخابی توانست شکست پنجره دوم مقابل این تیم را جبران کند، اما این بار شرایط متفاوت است و حساسیت بازیهای آسیایی به مراتب بالاتر است. بسکتبال ایران باید مقابل اردنیها هوشیار باشد چرا که هر اشتباه میتواند به آبروریزی بزرگتری در ناگویا منجر شود.
انتهای پیام/
مسأله اصلی ایران مقابل قطر، ناتوانی در مدیریت بازی بود. کوارتر اول با تساوی ۱۰-۱۰ به پایان رسید و مسابقه کاملاً در دسترس بود، اما در کوارتر دوم ورق برگشت. ایران فقط ۱۱ امتیاز گرفت و در مقابل، ۲۱ امتیاز به قطر داد. همین ۱۰ دقیقه کافی بود تا تیم ملی وارد چرخهای شود که خروج از آن تا پایان مسابقه دشوار باشد. کوارتر سوم هم نتوانست شرایط را تغییر دهد و در نهایت ایران برای جبران، همه چیز را به ۱۰ دقیقه پایانی سپرد.
اینجاست که شکست مقابل قطر اهمیت بیشتری پیدا میکند. ایران در کوارتر چهارم توانست اختلاف ۱۶ امتیازی را کاهش دهد و حتی در فاصله یک دقیقه تا پایان، هنوز شانس بازگرداندن بازی را داشت. اما تیمی که سه کوارتر برای جبران زمان از دست داده بود، در لحظهای که باید آرامترین تصمیمها را میگرفت، گرفتار شتابزدگی شد. حملههای عجولانه و انتخابهای نامطمئن، فرصت کامبک را از بین برد تا قطر برنده مسابقهای شود که میتوانست برای ایران کاملاً متفاوت تمام شود.
آمار شوتهای سه امتیازی شاید واضحترین تصویر از این آشفتگی باشد؛ ۳۶ پرتاب و تنها ۹ امتیاز موفق از این منطقه نشان میدهد که ایران در این مدتی که فرصت داشته نتوانسته این نقطه ضعف خود را برطرف کند. در بسکتبال امروز، نمیتوان با چنین درصدی از شوتهای پیرامونی انتظار داشت تیمی در یک بازی نزدیک، کنترل نتیجه را در دست بگیرد. نکته نگرانکنندهتر اینکه ارسلان کاظمی با کارایی ۴ بهترین بازیکن ایران از این نظر بود و تنها آرمان زنگنه، محمدمهدی حیدری و متین آقاجانپور در کنار او کارایی مثبت داشتند. یعنی مسأله فقط یک بازیکن یا یک تصمیم اشتباه نبود و افت عملکرد، تقریباً به کل تیم سرایت کرده بود. این در حالی است که مانولوپولوس سعی داشت با دعوت از بازیکنانی که در پرتابهای سه امتیازی عملکرد بهتری داشتند روی این موضوع حساب ویژهای باز کند اما در عمل، عکس این اتفاق رخ داده است. دو باخت مقابل فیلیپین و نیوزیلند در پنجره چهارم انتخابی جامجهانی و حالا ناکامی در ناگویا، روندی را شکل داده که نمیتوان آن را صرفاً با عبارت افت مقطعی تعبیر کرد. تیمی که قبل از این افت، هفت برد و یک شکست در کارنامه داشته، حالا با چند نتیجه نامطلوب متوالی وارد مرحله تازهای شده است.
البته بخشی از این نوسان را باید به جوانتر شدن تیم ملی نسبت داد. نسل جدید برای رشد به بازیهای بزرگ و تجربه فشار مسابقات نیاز دارد و حذف شدن در همین مرحله، میتواند بخشی از این فرصت را از آنها بگیرد. اما دلیل این اشتباهات را نمیتوان صرفاً به میانگین سنی پایین تیم ربط داد و در این میان استراتژی و تدابیر مانولوپولوس حرف اول را میزند. اگر سرمربی یونانی خودش تصمیم گرفته دست به جوانگرایی بزند پس حالا باید تدابیرش به گونهای باشد که بتواند با همین تیم برنامههایش را در زمین پیاده کند و اگر نمیشود حتماً یک جای کار میلنگد.
حالا ایران باید در سومین و سختترین بازی گروه مقابل اردن قرار بگیرد. تیمی که برخلاف بسیاری از رقبا با ترکیب اصلی خود راهی ناگویا شده و البته سابقه شکست دادن و شکست خوردن مقابل ایران را دارد. ایران در پنجره سوم انتخابی توانست شکست پنجره دوم مقابل این تیم را جبران کند، اما این بار شرایط متفاوت است و حساسیت بازیهای آسیایی به مراتب بالاتر است. بسکتبال ایران باید مقابل اردنیها هوشیار باشد چرا که هر اشتباه میتواند به آبروریزی بزرگتری در ناگویا منجر شود.
انتهای پیام/