جوانگرایی باید از فیفادی آتی شروع شود

در فضای پرهیجان فوتبال ملی، کلمه «جوانگرایی» همواره مانند یک عصای جادویی از زبان هیأت‌رئیسه فدراسیون فوتبال شنیده می‌شود. این کلمه، با تمام جذابیت‌های خود برای هواداران، می‌تواند در عین حال، یک «تله‌ استراتژیک» برای سرمربی تیم ملی باشد؛ اگر این رویکرد، بدون برنامه و صرفاً برای نمایشِ تغییر، اجرا شود.
با نزدیک شدن به فیفادی شهریورماه، شایعات و انتظارات حول محور لیست تیم ملی شدت گرفته است. انتظار می‌رود امیر قلعه‌نویی، تحت فشار سیاست‌های فدراسیون، نام تعدادی از بازیکنان جوان و مستعد لیگ را در لیست خود بگنجاند؛ بازیکنانی که شاید استعدادشان در زمین بازی تأیید شده باشد، اما هنوز در اتمسفر سنگین و پرفشار لباس ملی امتحان نشده‌اند. اما پرسش اصلی اینجاست که آیا این جوانان، قرار است بخشی از آینده باشند یا صرفاً «تزیینات» لیست برای رفع فشار هیأت‌رئیسه؟
شواهد موجود نشان می‌دهد که قلعه‌نویی احتمالاً در دیدارهای پیش‌رو مقابل روسیه و ازبکستان، به جای تغییرات ساختاری، به همان شاکله آشنا و نفرات باتجربه‌ای که در کارهای سخت تکیه می‌کند، پناه خواهد برد. این رویکرد، در نگاه اول منطقی به نظر می‌رسد؛ چرا که در بازی‌های دوستانه، هدف اصلی «پیروزی» و «تثبیت ساختار» است. اما مشکل اینجاست که اگر فیفادی شهریورماه را صرفاً به تمرین با نفرات قدیمی تبدیل کنیم، فرصت طلایی برای «آزمایش و خطا» را از دست داده‌ایم.
فیفادی‌های دوستانه، تنها برای تماشای مهارت‌ها نیستند؛ آنها بستری برای «هماهنگی» و «هم‌افزایی» هستند. اگر قرار است جوانگرایی شعار باشد، قلعه‌نویی باید از این پنجره زمانی بیشترین بهره را ببرد. او نباید اجازه دهد بازیکنان جوان، صرفاً به عنوان تماشاچی در تمرین‌ها حضور داشته باشند؛ این بازیکنان باید در دل بازی‌های تدارکاتی، با فشار حریفان قدرتمندی مثل روسیه، محک زده شوند تا مشخص شود آیا در لحظات حساس، جای خالی ستاره‌های باتجربه را پر می‌کنند یا خیر.
چالش واقعی زمانی آغاز می‌شود که ما میان «جوانگرایی در فیفادی» و «آمادگی برای رقابت‌های رسمی» دچار شکاف شویم. قلعه‌نویی باید بداند که چشم‌انداز واقعی تیم ملی، فراتر از دو بازی دوستانه است؛ او باید چشم خود را به مسابقات آسیایی «ناگویا» بدوزد.
جوانگرایی زمانی معنا پیدا می‌کند که این بازیکنان از مسیر مشخصی عبور کنند از تماشای تمرین‌ها در فیفادی، به بازی‌های تدارکاتی با فشار بالا و در نهایت به حضور در لیست اصلی برای رقابت‌های رسمی. اگر قلعه‌نویی بخواهد در ناگویا با ترکیبی قدرتمند و متنوع روبه‌رو شود، نباید اجازه دهد جوانانِ مستعد، در میان انبوهِ بازیکنان باتجربه، گم شوند. او باید از این فیفادی برای «شناسایی نهایی» استفاده کند؛ یعنی انتخاب آن گروه کوچکی از جوانان که نه تنها استعداد دارند، بلکه «شخصیت ملی» را نیز در خود نهفته دارند.
جوانگرایی نباید یک پروژه‌ اداری باشد که از بالا به پایین دیکته می‌شود؛ بلکه باید یک پروژه فنی باشد که از پایین به بالا، از دل زمین‌های لیگ برتر، ساخته می‌شود. قلعه‌نویی اگر می‌خواهد در برابر رقبا در رقابت‌های اصلی ایستادگی کند، باید فیفادی شهریور را به میدانِ «آزمایش سخت» تبدیل کند، نه میدان «نمایش آرام». یا باید با جسارت، آینده را در این بازی‌ها امتحان کرد، یا اینکه با پناه بردن به تجربه‌گرایی بی‌پایان، فرصت ساختن یک تیم نسل جدید را در ناگویا از دست داد.