گواردیولا رفته اما ...
منچستر هنوز آبی است
به گزارش ایران ورزشی، شاید هواداران منچستریونایتد تصور میکردند پس از سالها ناکامی، بالاخره زمان تغییر موازنه قدرت در شهر فرا رسیده است؛ اما تنها چهار هفته از فصل جدید کافی بود تا این امید رنگ ببازد. منچسترسیتی در دربی اولدترافورد، با وجود ۱۰ نفره شدن از نیمه نخست، یک بر صفر پیروز شد تا بار دیگر نشان دهد فاصله دو رقیب بزرگ منچستر همچنان قابل توجه است.
پیروزی سیتی از چند جهت اهمیت داشت. نخست اینکه تیم جدید انزو مارسکا پس از پنج مسابقه در تمام رقابتها همچنان صددرصد پیروز است و مهمتر از آن، در یکی از دشوارترین شرایط ممکن توانست از اولدترافورد با سه امتیاز خارج شود. اخراج فیل فودن در نیمه نخست میتوانست ورق بازی را کاملاً برگرداند، اما اتفاقی که افتاد درست برعکس بود؛ سیتی پس از ۱۰ نفره شدن منسجمتر شد و با اجرای دقیق برنامه تاکتیکی خود، اجازه نداد یونایتد از برتری عددی استفاده کند.
مارسکا و یک تصمیم کلیدی
سیتی پس از اخراج فودن، آرایش خود را فشردهتر کرد و با قرار گرفتن در ساختاری نزدیک به 1-۴-4، فضاهای مرکزی را بست. همین تصمیم باعث شد یونایتد برای پیشروی بیشتر به کنارهها وابسته شود و ارسالهای مکرر از جناحین نیز راه به جایی نبرد. مارسکا در نیمه دوم ایلیمان اندیایه را وارد زمین کرد تا علاوه بر افزایش توان دفاعی، سرعت و قدرت حمله در ضدحملات نیز حفظ شود. این تغییر جواب داد و سیتی که در بخشهایی از بازی تحت فشار بود، همچنان خطرناکتر از رقیب به نظر میرسید. سرانجام در دقیقه ۶۰، ارلینگ هالند روی ارسال یوشکو گواردیول دروازه یونایتد را باز کرد؛ گلی که البته به یکی از جنجالیترین صحنههای بازی تبدیل شد.
تفاوت فقط فنی نیست
آنچه بیش از همه در این دربی به چشم آمد، تفاوت در ذهنیت دو تیم بود. بازیکنان سیتی پس از اخراج فودن برای حفظ نتیجه جنگیدند؛ هر بازیکن وظیفه خود را پذیرفت و تیم از نظر فشردگی و دوندگی حتی یک لحظه از برنامهاش فاصله نگرفت. در سوی مقابل، یونایتد نتوانست از موقعیت استثنایی خود بهره ببرد. شاید همین نکته مهمترین پیام مسابقه باشد: فاصله میان دو تیم فقط به کیفیت بازیکنان یا تاکتیک محدود نمیشود، بلکه به شخصیت تیمی و توانایی واکنش در شرایط دشوار نیز مربوط است.
سیتی آماده دوران پس از گواردیولا
پپ گواردیولا پس از یک دهه پرافتخار از سیتی جدا شده و تعدادی از چهرههای مهم نسل طلایی این تیم نیز دیگر در جمع آبیها حضور ندارند. با این حال، نشانههای اولیه حاکی از آن است که ساختار باشگاه همچنان قدرتمند باقی مانده است. سیتی در تابستان سرمایهگذاری سنگینی برای تقویت تیم انجام داد و مهرههای جدیدی را در اختیار مارسکا گذاشت. در مقابل، یونایتد در بخشهایی از ترکیب خود همچنان با کمبودهایی جدی مواجه است؛ بهخصوص در خط دفاع و خط حمله. به همین دلیل، دربی اولدترافورد بیش از آنکه آغاز رقابتی تازه برای سلطه بر منچستر باشد، یادآور یک واقعیت قدیمی بود: گواردیولا رفته است، اما منچستر هنوز آبی است. سیتی شاید وارد دوران تازهای شده باشد، اما فعلاً هیچ نشانهای از واگذاری تاج و تخت شهر به رقیب سرخ دیده نمیشود.
انتهای پیام/
پیروزی سیتی از چند جهت اهمیت داشت. نخست اینکه تیم جدید انزو مارسکا پس از پنج مسابقه در تمام رقابتها همچنان صددرصد پیروز است و مهمتر از آن، در یکی از دشوارترین شرایط ممکن توانست از اولدترافورد با سه امتیاز خارج شود. اخراج فیل فودن در نیمه نخست میتوانست ورق بازی را کاملاً برگرداند، اما اتفاقی که افتاد درست برعکس بود؛ سیتی پس از ۱۰ نفره شدن منسجمتر شد و با اجرای دقیق برنامه تاکتیکی خود، اجازه نداد یونایتد از برتری عددی استفاده کند.
مارسکا و یک تصمیم کلیدی
سیتی پس از اخراج فودن، آرایش خود را فشردهتر کرد و با قرار گرفتن در ساختاری نزدیک به 1-۴-4، فضاهای مرکزی را بست. همین تصمیم باعث شد یونایتد برای پیشروی بیشتر به کنارهها وابسته شود و ارسالهای مکرر از جناحین نیز راه به جایی نبرد. مارسکا در نیمه دوم ایلیمان اندیایه را وارد زمین کرد تا علاوه بر افزایش توان دفاعی، سرعت و قدرت حمله در ضدحملات نیز حفظ شود. این تغییر جواب داد و سیتی که در بخشهایی از بازی تحت فشار بود، همچنان خطرناکتر از رقیب به نظر میرسید. سرانجام در دقیقه ۶۰، ارلینگ هالند روی ارسال یوشکو گواردیول دروازه یونایتد را باز کرد؛ گلی که البته به یکی از جنجالیترین صحنههای بازی تبدیل شد.
تفاوت فقط فنی نیست
آنچه بیش از همه در این دربی به چشم آمد، تفاوت در ذهنیت دو تیم بود. بازیکنان سیتی پس از اخراج فودن برای حفظ نتیجه جنگیدند؛ هر بازیکن وظیفه خود را پذیرفت و تیم از نظر فشردگی و دوندگی حتی یک لحظه از برنامهاش فاصله نگرفت. در سوی مقابل، یونایتد نتوانست از موقعیت استثنایی خود بهره ببرد. شاید همین نکته مهمترین پیام مسابقه باشد: فاصله میان دو تیم فقط به کیفیت بازیکنان یا تاکتیک محدود نمیشود، بلکه به شخصیت تیمی و توانایی واکنش در شرایط دشوار نیز مربوط است.
سیتی آماده دوران پس از گواردیولا
پپ گواردیولا پس از یک دهه پرافتخار از سیتی جدا شده و تعدادی از چهرههای مهم نسل طلایی این تیم نیز دیگر در جمع آبیها حضور ندارند. با این حال، نشانههای اولیه حاکی از آن است که ساختار باشگاه همچنان قدرتمند باقی مانده است. سیتی در تابستان سرمایهگذاری سنگینی برای تقویت تیم انجام داد و مهرههای جدیدی را در اختیار مارسکا گذاشت. در مقابل، یونایتد در بخشهایی از ترکیب خود همچنان با کمبودهایی جدی مواجه است؛ بهخصوص در خط دفاع و خط حمله. به همین دلیل، دربی اولدترافورد بیش از آنکه آغاز رقابتی تازه برای سلطه بر منچستر باشد، یادآور یک واقعیت قدیمی بود: گواردیولا رفته است، اما منچستر هنوز آبی است. سیتی شاید وارد دوران تازهای شده باشد، اما فعلاً هیچ نشانهای از واگذاری تاج و تخت شهر به رقیب سرخ دیده نمیشود.
انتهای پیام/