بارسلونا؛ تیمی که هر هفته چهره تازهای از قدرتش نشان میدهد
غول مهارنشدنی کاتالان
بارسلونا در آغاز فصل جدید لالیگا بیش از آنکه صرفاً یک تیم برنده باشد، نشانههایی از یک تیم کاملتر را به نمایش میگذارد؛ تیمی که میتواند با فوتبال مالکانه بازی را کنترل کند، در لحظات دشوار واکنش نشان دهد و حالا حتی از نظر فیزیکی و دفاعی نیز نسبت به فصل گذشته چهره متفاوتی دارد. پیروزی ۳-۱ مقابل سویا در سنچس پیسخوان، هفتمین برد متوالی بارسا در لیگ بود؛ شروعی که ۲۱ امتیاز از ۲۱ امتیاز ممکن را برای مدافع عنوان قهرمانی به همراه داشته است.
اما جذابترین بخش داستان، فقط جدول نیست؛ بارسلونا به تدریج در حال پیدا کردن ترکیبی است که میتواند برای رقبای بزرگ اروپایی نیز هشداردهنده باشد. ورود رودری به خط میانی، یکی از مهمترین تغییرات این تیم است. هافبک اسپانیایی در سویا نشان داد چرا دکو برای جذب او اصرار داشت. رودری با پنج توپگیری، سه قطع توپ و ۶۶ پاس صحیح از ۷۳ پاس، علاوه بر نقش دفاعی، ریتم بازی بارسا را در نیمه دوم تغییر داد. ارتباط او با پدری نیز به بارسا اجازه میدهد هم توپ را نگه دارد و هم در زمان مناسب سرعت بازی را افزایش دهد.
فلیک در پایان مسابقه، رودری را بازیکنی توصیف کرد که «با توپ و بدون توپ» کنترل بازی را در اختیار دارد و آرامش بیشتری به فوتبال مالکانه بارسلونا میدهد. این شاید مهمترین تفاوت بارسای فعلی باشد: تیمی که همچنان به تکنیک و مالکیت توپ وفادار است، اما برای بردن مسابقات دشوار، ابزارهای بیشتری در اختیار دارد.
ابرستارهای به نام رافینیا
با این حال، نامی که بیش از همه این روزها در کانون توجه قرار گرفته، رافینیاست؛ بازیکنی که دیگر نمیتوان نقش او را صرفاً به عنوان یک وینگر کلاسیک تعریف کرد. مهاجم برزیلی در غیاب روبرت لواندوفسکی، بیش از گذشته به مرکز خط حمله نزدیک شده و به نظر میرسد فلیک از قابلیتهای متفاوت او بهترین استفاده را میکند.
رافینیا مقابل سویا هر سه گل بارسا را به ثمر رساند و دومین هتتریک متوالی خود را در فاصله تنها چند روز ثبت کرد؛ اتفاقی که حتی در سطح فوتبال مدرن نیز آماری کمسابقه است. او در هفت بازی ابتدایی لالیگا به ۱۲ گل رسیده و عملاً با سرعتی غیرمنتظره در مسیر کسب عنوان آقای گلی حرکت میکند.
نکته جذابتر اینکه هتتریک او مقابل سویا یک «هتتریک کامل» بود: گل با پای راست، گل با ضربه سر و گل سوم با پای چپ. این جزئیات نشان میدهد رافینیا دیگر فقط بازیکنی برای بازی در کنارهها نیست؛ او در حال تبدیل شدن به مهاجمی است که میتواند از نقاط مختلف زمین تهدید ایجاد کند. حتی در برزیل نیز عملکرد او در این فصل مورد توجه قرار گرفته و با ۱۴ گل در هفت بازی، از مجموع گلهای تمام بازیکنان برزیلی شاغل در اروپا که برای تیم ملی فراخوانده شدهاند، بیشتر گل زده است.
در کنار رافینیا، لامین یامال نیز بخش دیگری از معادله هجومی بارسلوناست. او در پیروزی برابر سویا دو پاس گل داد و شمار پاسهای گلش برای تیم نخست بارسا را به ۵۱ رساند؛ رکوردی که او در ۱۹ سال و ۶۸ روزگی ثبت کرده و از رکورد قبلی وینیسیوس جونیور برای رسیدن به ۵۰ پاس گل در سنین پایینتر عبور کرده است.
ترکیب رافینیا و یامال شاید یکی از مهمترین دلایل شروع فوقالعاده بارسلونا باشد. یکی تجربه، قدرت بدنی و شم گلزنی را به خط حمله اضافه میکند و دیگری با خلاقیت و توانایی خلق موقعیت، مدام ساختار دفاعی حریف را به هم میریزد.
آزمونهای جدیتر
البته هنوز برای نتیجهگیری درباره آینده فصل زود است. بارسلونا باید در مسابقات بزرگتر، بهخصوص در لیگ قهرمانان، نشان دهد که این فرم فقط محصول شروع درخشان فصل نیست. مصدومیتها، فشردگی مسابقات و رویارویی با تیمهایی که بتوانند پرس بارسا را بشکنند، آزمونهای جدیتری خواهند بود.
با این حال، یک پیام از هفت هفته نخست روشن است: بارسلونا فقط برنده نمیشود؛ این تیم در حال اضافه کردن ابزارهای جدید به فوتبال خود است. رودری به میانه زمین تعادل داده، یامال همچنان در حال شکستن رکوردهای جوانی است و رافینیا از یک وینگر پرتلاش به یکی از مرگبارترین مهاجمان فوتبال اروپا تبدیل شده است. اگر این سه ضلع در کنار پدری و سایر مهرههای هجومی همین روند را حفظ کنند، بارسلونا میتواند فصل را نه فقط با امید به دفاع از قهرمانی اسپانیا، بلکه با جاهطلبی جدیتر در اروپا ادامه دهد.
انتهای پیام/