نقره داغ آسانی، تنها راه حل پایان سندروم کشاله!

یاسر آسانی در جریان بازی با استقلال خوزستان، پس از درگیری و حرکت فوق ناشایست به سمت با علیرضا ایلدروم (کمک‌داور مسابقه)، با دریافت کارت قرمز از زمین اخراج شد اما مسئله فراتر از یک اخراج ساده است،  گزارش کمک‌داور حاکی از آن است که حرکت آسانی «غیرورزشی و توهین‌آمیز» تلقی شده و احتمال ثبت عنوان «رفتار توهین‌آمیز علیه مقام رسمی مسابقه» در گزارش داوری وجود دارد.

بر اساس بند الف ماده ۵۵ آیین‌نامه انضباطی، این تخلف می‌تواند حداقل چهار جلسه محرومیت اضافی به همراه داشته باشد؛ یعنی مجموعاً پنج جلسه محرومیت برای بازیکنی که به گفته یک مقام حقوقی فیفا، «رفتارش در قبال مقام رسمی بازی» محرز است.

مسئله فقط این نیست که یک بازیکن پس از اخراج چه گفته یا چه رفتاری داشته است. مسئله این است که باشگاه استقلال، به جای آنکه ابتدا درباره رفتار بازیکنش موضعی روشن بگیرد، سراغ دفاع حقوقی رفته تا مانع افزایش محرومیت او شود. این انتخاب، در ظاهر اقدامی طبیعی برای حمایت از بازیکن است اما در فوتبال حرفه‌ای، حمایت از بازیکن نباید به معنای تعطیل کردن مسئولیت‌پذیری باشد.

یکی از مضحک‌ترین بخش‌های این ماجرا، تلاش برای تبرئه کمک‌داور با استناد به اینکه «او در جشن قهرمانی پرسپولیس نبود» است. این استدلال نه تنها نادرست است، بلکه خود نشانه‌ای از همان «کج‌دار و مریض» عمل کردن است. واقعیت این است که حسن ظهیری، کمک‌داور دربی ۱۰۱، به دلیل حضور در جشن قهرمانی پرسپولیس و عکس گرفتن با پیراهن این تیم، با حکم کمیته انضباطی چهار ماه محروم شد. این پرونده مستند و بایگانی‌شده است. حالا اگر کسی ادعا کند که «ایلدروم» در آن جشن نبوده و «ظهیری» بوده، در واقع دارد یک واقعیت روشن را تحریف می‌کند تا شاید بتواند پرونده آسانی را از مسیر انضباطی خارج کند. اما منطق سست و متزلزل، دیر یا زود فرو می‌ریزد.

این همان منطقی است که سال‌ها در فوتبال ایران جاری بوده، وقتی پای منافع باشگاهی در میان باشد، اخلاق و انضباط به حاشیه می‌رود. اگر قرار است «اخلاق جاری شود»، همان‌طور که خودتان نوشتید، باید حتی به قیمت «قربانی کردن بهترین بازیکن تیم» باشد.

آسانی، هر اندازه برای استقلال مهم باشد، نمی‌تواند از قاعده‌ای جداگانه برخوردار شود. اگر رفتار او تخلف بوده، باید مطابق مقررات نقره داغ شود تا سندورم کشاله بی قرار یک جا در فوتبال ایران به نقطه پایان برسد!

تفاوت رفتارها، خود بهترین درس اخلاقی است. عارف حاجی‌عیدی، هافبک سپاهان، پس از رفتار جنجالی‌اش در دیدار با استقلال، نه تنها از هواداران استقلال عذرخواهی کرد و گفت «رفتاری که انجام دادم در شأن من نبود»، بلکه باشگاه سپاهان نیز رسماً بابت رفتار او عذرخواهی کرد و او را به کمیته انضباطی فراخواند. این یعنی پذیرش مسئولیت. در مقابل، آسانی نه تنها عذرخواهی نکرده، بلکه با ادعای «داور حرف شرم‌آور زد» خود را قربانی جلوه داده و باشگاهش هم پشت او ایستاده است. اگر «اخلاق باید جاری شود»، این اخلاق نباید فقط برای بازیکنان ایرانی و باشگاه‌های رقیب باشد. یک خارجی که در ایران بازی می‌کند و از امکانات و اعتبار این فوتبال بهره می‌برد، باید به همان اندازه بازیکن ایرانی پاسخگو باشد.

اکنون نگاه‌ها به کمیته انضباطی دوخته شده است، اگر تخلف آسانی مطابق گزارش و مقررات احراز شود، شدید ترین مجازات باید اجرا شود و کما اینه اگر از روز اول هم اجرا می شد ، دیگر شاهد تکرار این رفتار های زشت به کرات نبودیم و کار به جایی نمی رسید که یک بیگانه به خود اجازه بدهد علیه هموطن ما توهینی بی شرمانه انجام دهد!

آسانی می‌تواند بهترین بازیکن استقلال باشد. این واقعیت، هیچ چیزی را درباره مسئولیت احتمالی او تغییر نمی‌دهد. اگر تخلف کرده، باید پاسخگو باشد؛ اگر نکرده، باید از حقوقش دفاع شود اما فوتبال ایران فقط زمانی از این پرونده عبور می‌کند که نتیجه آن، فارغ از نام بازیکن و رنگ پیراهن، برای همه قابل قبول باشد.

سال‌هاست فوتبال ایران با پرونده‌هایی مثل شجاع خلیل‌زاده (که با استناد به یک عکس و بدون گزارش داور دو جلسه محروم شد، هرچند بعداً صحت آن زیر سؤال رفت) نشان داده که انضباط، متغیری وابسته به قدرت باشگاه‌هاست. اگر همان روز اول، با قاطعیت و بدون توجه به نام‌ها و باشگاه‌ها، با تخلفات برخورد می‌شد، امروز شاهد جسارت یک بازیکن خارجی در توهین به داور و سپس فرار به جلو با «دفاعیه حقوقی» نبودیم. مقام حقوقی فیفا به صراحت اعلام کرده که «حداقل چهار جلسه محرومیت» در انتظار آسانی است. این حداقلِ مجازات است. اگر قرار است «یکی قربانی شود تا بقیه بفهمند»، آسانی باید قربانی شود، نه به خاطر انتقام، بلکه به خاطر بازگرداندن حرمت به نهاد داوری و اخلاق به فوتبال. قربانی کردن «بهترین بازیکن تیم» دردناک است، اما ادامه وضعیت فعلی، قربانی کردن کل نظام انضباطی فوتبال ایران است.

کمیته انضباطی اکنون در یک آزمون تاریخی قرار دارد. اگر بار دیگر با «کج‌دار و مریض» عمل کند و به بهانه «تحریک» یا «دفاعیه حقوقی» از مجازات آسانی بکاهد، باید بداند که این پرونده، پرونده آخر نخواهد بود. بازیکن بعدی، با جسارت بیشتری خواهد آمد. تنها راه، اجرای بی‌قید و شرط قانون است، حتی اگر به قیمت از دست رفتن بهترین بازیکن یک تیم باشد.