یادداشت
33801
بحران نیمکتها؛ حاصل غفلت در آموزش
علی رغبتی
کارشناس مدیریت در ورزش
کاهش حضور مربیان خارجی در ورزش ایران در دو دهه گذشته دو دلیل مشخص دارد: شرایط منطقه که باعث عدم تمایل برخی مربیان شده و دیگری مسائل مالی که با توجه به تحریم و تورم هزینههای دلاری و ارزی برای مدیران سنگین تمام میشود. از طرفی به دلیل اینکه مدیران توانایی تأمین اعتبار برای جذب مربیان سطح اول را نداشتند، مربیانی با سطوح پایینتر استخدام شدند که عملکرد خوبی نداشتند و به همین دلیل حضورشان کوتاه مدت بوده است. در بعضی رشتهها ممکن است در مقطعی جمعی از مربیان خارجی در ایران حضور پیدا کنند که تأثیرش با زمانی که در یک رشته، تنها یک مربی خارجی، حضور دارد متفاوت است. وقتی جمعی از مربیان خارجی در یک رشته فعالیت میکنند، موجب رقابت و توسعه دانش میشود. مربیان مختلف با شیوهها و نتایج متفاوت در چرخه رقابت با مربیان وطنی قرار میگیرند و این در نهایت باعث بهبود کیفیت و ارتقای فنی میشود. اما حضور یک مربی برای یک رشته خاص داستان خود را دارد. در برخی موارد عدهای انتظار معجزه از مربی خارجی را دارند که اصولی نیست. برای مثال ولاسکو باعث شکوفایی یک نسل در والیبال ما شد که چندین دوره این رشته در سطح خوبی بود و بقایای آن تیم تاسالها نمایان بود. از طرفی حضور ولاسکو و پیشرفت والیبال ایران باعث شد که جوانان زیادی جذب این رشته و ورزش شوند. اما بعد از ولاسکو مربیان خارجی که آمدند آن درخشش را نداشتند اما ارتباط بازیکنان ما با مربیان باعث شد که تعداد لژیونرهای ما در سطح اروپا افزایش پیدا کند. شاید الان لازم نباشد که تیم ملی مربی خارجی داشته باشد و با توجه به سطح فنی بازیکنان تنها به یک هماهنگکننده خوب نیاز است. البته که بعضیها معتقدند که ما گزینه داخلی خوب برای مربیگری نداریم؛ این موضوع به این برمیگردد که در این سالها روی ظرفیتهای داخلی خود تمرکز نداشتهایم یا به اندازهای که برای ورزشکاران سرمایهگذاری کردهایم، برای پرورش مربی تلاش نکردهایم. به یاد ندارم که مربیان رشتههای مختلف را به کلاسهای آموزشی فرستاده باشیم و یا فرصت زیادی برای حضور در کنار مربیان خارجی به آنها داده باشیم.
اگر روی مربیان داخلی سرمایهگذاری کنیم، نتایج بهتری میگیریم. باید در کنار مربیان خارجی در این سالها دستیاران ایرانی قرار میدادیم اما در مقاطعی این اتفاق آنطور که باید نیفتاد. در این میان اما برای برخی رشتهها حتماً باید مربی خارجی جذب کنیم، مثل شنا، ژیمناستیک، تیراندازی و آبهای آرام. فوتبال دیگر خیلی ورزش ملی نیست و نمیشود با باقی رشتهها مقایسه شود. در این رشته هم به عدم آموزش کافی در این سالها میرسیم. مربیان داخلی خوبی داریم که در شروع نتایج مطلوبی کسب میکنند اما در ادامه به دلیل رشد فوتبال، نمیتوانند خود را با شرایط تطابق بدهند. معتقدم که در فوتبال مربی خارجی لازم است. شاید بهتر است بگویم در رشتههای تیمی باتوجه به لیگهای پویا، حضور مربیان خارجی موجب رشد وتوسعه میشود. در حال حاضر هم که به دلیل مسائل مالی و شرایط منطقهای هیچ مربی خارجی در لیگ برتر فوتبال نداریم. در سالهای نه چندان دور مدرسان خوبی به ایران سفر میکردند و تمام مربیان داخلی را مجبور میکردند که در این دورهها شرکت کنند اما چند سال است که این مورد هم دیگر وجود ندارد و همین مسأله هم تأثیرات منفی در فوتبال ما گذاشته و آموزش مستمر باید جدی گرفته شود که در این سالها به آن توجه نشده است.
انتهای پیام/
کارشناس مدیریت در ورزش
کاهش حضور مربیان خارجی در ورزش ایران در دو دهه گذشته دو دلیل مشخص دارد: شرایط منطقه که باعث عدم تمایل برخی مربیان شده و دیگری مسائل مالی که با توجه به تحریم و تورم هزینههای دلاری و ارزی برای مدیران سنگین تمام میشود. از طرفی به دلیل اینکه مدیران توانایی تأمین اعتبار برای جذب مربیان سطح اول را نداشتند، مربیانی با سطوح پایینتر استخدام شدند که عملکرد خوبی نداشتند و به همین دلیل حضورشان کوتاه مدت بوده است. در بعضی رشتهها ممکن است در مقطعی جمعی از مربیان خارجی در ایران حضور پیدا کنند که تأثیرش با زمانی که در یک رشته، تنها یک مربی خارجی، حضور دارد متفاوت است. وقتی جمعی از مربیان خارجی در یک رشته فعالیت میکنند، موجب رقابت و توسعه دانش میشود. مربیان مختلف با شیوهها و نتایج متفاوت در چرخه رقابت با مربیان وطنی قرار میگیرند و این در نهایت باعث بهبود کیفیت و ارتقای فنی میشود. اما حضور یک مربی برای یک رشته خاص داستان خود را دارد. در برخی موارد عدهای انتظار معجزه از مربی خارجی را دارند که اصولی نیست. برای مثال ولاسکو باعث شکوفایی یک نسل در والیبال ما شد که چندین دوره این رشته در سطح خوبی بود و بقایای آن تیم تاسالها نمایان بود. از طرفی حضور ولاسکو و پیشرفت والیبال ایران باعث شد که جوانان زیادی جذب این رشته و ورزش شوند. اما بعد از ولاسکو مربیان خارجی که آمدند آن درخشش را نداشتند اما ارتباط بازیکنان ما با مربیان باعث شد که تعداد لژیونرهای ما در سطح اروپا افزایش پیدا کند. شاید الان لازم نباشد که تیم ملی مربی خارجی داشته باشد و با توجه به سطح فنی بازیکنان تنها به یک هماهنگکننده خوب نیاز است. البته که بعضیها معتقدند که ما گزینه داخلی خوب برای مربیگری نداریم؛ این موضوع به این برمیگردد که در این سالها روی ظرفیتهای داخلی خود تمرکز نداشتهایم یا به اندازهای که برای ورزشکاران سرمایهگذاری کردهایم، برای پرورش مربی تلاش نکردهایم. به یاد ندارم که مربیان رشتههای مختلف را به کلاسهای آموزشی فرستاده باشیم و یا فرصت زیادی برای حضور در کنار مربیان خارجی به آنها داده باشیم.
اگر روی مربیان داخلی سرمایهگذاری کنیم، نتایج بهتری میگیریم. باید در کنار مربیان خارجی در این سالها دستیاران ایرانی قرار میدادیم اما در مقاطعی این اتفاق آنطور که باید نیفتاد. در این میان اما برای برخی رشتهها حتماً باید مربی خارجی جذب کنیم، مثل شنا، ژیمناستیک، تیراندازی و آبهای آرام. فوتبال دیگر خیلی ورزش ملی نیست و نمیشود با باقی رشتهها مقایسه شود. در این رشته هم به عدم آموزش کافی در این سالها میرسیم. مربیان داخلی خوبی داریم که در شروع نتایج مطلوبی کسب میکنند اما در ادامه به دلیل رشد فوتبال، نمیتوانند خود را با شرایط تطابق بدهند. معتقدم که در فوتبال مربی خارجی لازم است. شاید بهتر است بگویم در رشتههای تیمی باتوجه به لیگهای پویا، حضور مربیان خارجی موجب رشد وتوسعه میشود. در حال حاضر هم که به دلیل مسائل مالی و شرایط منطقهای هیچ مربی خارجی در لیگ برتر فوتبال نداریم. در سالهای نه چندان دور مدرسان خوبی به ایران سفر میکردند و تمام مربیان داخلی را مجبور میکردند که در این دورهها شرکت کنند اما چند سال است که این مورد هم دیگر وجود ندارد و همین مسأله هم تأثیرات منفی در فوتبال ما گذاشته و آموزش مستمر باید جدی گرفته شود که در این سالها به آن توجه نشده است.
انتهای پیام/