«ایران» ضعف مدیران استقلال و پرسپولیس در ایجاد زیرساخت استاندارد را بررسی میکند؛
رویافروشی زیر سایه خانهبهدوشی
تداوم سریال «خانهبهدوشی» استقلال و پرسپولیس در فصل بیستوپنجم، بهروشنی پرده از یک ضعف ساختاری و مزمن در سطح مدیریت این دو باشگاه برمیدارد؛ ضعفی که ریشه آن را باید در بیتوجهی مزمن به توسعه زیرساختهای استاندارد جستوجو کرد.
سینا حسینی_ گروه ورزشی: مدیران استقلال و پرسپولیس در چرخه تصمیمگیری خود، هیچگاه مقوله زیرساخت را بهعنوان یک اولویت راهبردی در دستور کار قرار ندادند و در عوض، با هزینهکرد گسترده منابع مالی به سمت نتیجهمحوری کوتاهمدت حرکت کردند تا از این مسیر، عمر مدیریتی خود را تمدید کنند.
پیامد چنین رویکردی، امروز به شکل مشکلی جدی در حوزه زیرساخت، گریبانگیر دو باشگاه بزرگ فوتبال ایران شده است. فقدان آیندهنگری مدیران استقلال و پرسپولیس در یک دهه اخیر باعث شده است که این دو باشگاه هیچ توجهی به موضوع سرنوشتساز توسعه زیرساختهای استاندارد نداشته باشند.
به همین دلیل، امروز استقلال و پرسپولیس در زمره معدود باشگاههای فوتبال آسیا قرار گرفتهاند که همچنان از نداشتن ورزشگاه اختصاصی رنج میبرند و ناچارند برای جبران این ضعف بنیادین، هر هفته در ورزشگاهی متفاوت به میدان بروند.
اگر مدیران این دو باشگاه در سالهای گذشته، بهجای استخدامهای پرهزینه و اغلب غیرضروری بازیکنان و مربیان داخلی و خارجی و هدررفت گسترده منابع مالی، مسیر سرمایهگذاری در زیرساختهای استاندارد را انتخاب میکردند، شاید امروز با چنین وضعیت نگرانکنندهای مواجه نبودند.
اما فقدان برنامهریزی بلندمدت و نبود یک استراتژی اصولی و استاندارد، باعث شد سالیانه میلیاردها تومان صرف قراردادهای کوتاهمدت و پرریسک شود؛ آن هم با این امید واهی که کسب چند نتیجه مقطعی در رقابتهای داخلی و آسیایی، بتواند پوششی بر ضعفهای مدیریتی باشد و مدیران وقت را در قامت «مدیران برنده» به هواداران معرفی کند.
نتیجه این تفکر غیرحرفهای، چیزی جز بدهیهای انباشته، پروندههای متعدد انضباطی در نهادهای بینالمللی و ناکامیهای تکرارشونده نبود؛ بیآنکه موفقیتی ماندگار و خیرهکننده در کارنامه این دو باشگاه ثبت شود. مرور عملکرد و نتایج استقلال و پرسپولیس در یک دهه گذشته بهوضوح نشان میدهد که این دو باشگاه نهتنها در حوزه نتیجهگیری به دستاوردی چشمگیر و پایدار نرسیدهاند، بلکه هزینهای سنگین و بعضاً غیرقابل توجیه را صرف حضور در جمع مدعیان کردهاند.
این در حالی است که به اذعان کارشناسان و صاحبنظران فوتبال، استقلال و پرسپولیس میتوانستند با مدیریت منطقی هزینهها و اندکی تجدیدنظر در سیاستها و روندهای مدیریتی خود، امروز از معضل مزمن خانهبهدوشی عبور کرده و پس از سالها، صاحب ورزشگاهی اختصاصی و در شأن نام و جایگاه خود شوند.
نکته تأملبرانگیز آنجاست که طی سالهای اخیر، بارها مدیران این دو باشگاه برای کنترل فضای هواداری و مصون ماندن از انتقادهای تند و صریح رسانهها و منتقدان، به سناریوهای تبلیغاتی درباره ساخت ورزشگاه اختصاصی متوسل شدند و با طرح ایدههایی عمدتاً دستنیافتنی، تلاش کردند چنین القا کنند که دغدغه توسعه زیرساختهای حرفهای را دارند.
اما در عرصه عمل، نهتنها هیچ ورزشگاه اختصاصیای ساخته نشد، بلکه استقلال و پرسپولیس هر روز با چالش و تراژدی تازهای برای میزبانی دیدارهای خانگی خود روبهرو شدند؛ وضعیتی که بهروشنی نشان میدهد مدیران این دو باشگاه، در آزمون ایجاد زیرساخت حرفهای و استاندارد، بازندگانی مطلق بودهاند و کارنامهای قابل دفاع از خود بر جای نگذاشتهاند.
در ادامه نظرات کارشناسان را درباره این موضوع میخوانید:
هنوز زیرساخت استاندارد برای مدیران باشگاهها دغدغه نیست
نقش تعیین کننده زیرساخت اختصاصی استاندارد
باید ساختار تصمیمگیری در استقلال و پرسپولیس تغییر کند
معضل نبود استادیوم بلای جان آبی و قرمز
ساختار معیوب مدیریتی عامل نبود زیرساخت
انتهای پیام/