دورهمی پیرمردها در پرسپولیس

ایران آنلاین: روند پرسپولیس با بازگشت اوسمار ویرا تا انتهای رقابت‌های نیم فصل اول هواداران این تیم را به تکراری قهرمانی با این سرمربی برزیلی امیدوار کرد اما شروع ناامیدکننده سرخ‌پوشان در نیم‌فصل دوم و ثبت دو شکست خارج از خانه باز پرافتخارترین تیم لیگ برتر را با چالش جدی مواجه کرده است.

به گزارش ایرنا، باشگاه پرسپولیس پس از یک دهه درخشان و کسب عناوین متعدد، اکنون با چالش بزرگی به نام «تغییر نسل» مواجه است. آمارها نشان می‌دهد که شاکله اصلی تیم را بازیکنانی تشکیل می‌دهند که اگرچه از تجربه بالایی برخوردارند، اما از نظر فیزیکی و انگیزشی در شیب نزولی قرار گرفته‌اند و همین موضوع ضربه جدی به این تیم در دو فصل اخیر وارد کرده است.

پرسپولیس که روزگاری با جذب بازیکنان جوان نسل طلایی را ساخت و شاکله اصلی تیم ملی را در اختیار داشت حالا تیمی پیر و پا به سن گذاشته شده است. سرخ‌پوشان با میانگین ۲۷.۳ سال سن چهارمین تیم پیر لیگ برتر است. ۱۲ بازیکن این تیم که مهره‌های کلیدی هستند بالای ۳۰ سال سن دارند و با توجه با افتخاراتی که در سال‌های اخیر با لباس این تیم کسب کرده‌اند عملا انگیزه روزهای جوانی را دیگر ندارند. از طرفی همین سن بالای بازیکنان، مصدومیت‌های پی‌درپی آنها را به دنبال داشته و در حساس‌ترین مقاطع فصل نبود آنها و یک جانشین مناسب باعث شده پرسپولیس امتیازات سرنوشت‌سازی را از دست بدهد. از طرفی فاصله سنی زیاد بین بازیکنان باتجربه و جوانان نیمکت‌نشین باعث شده که کادرفنی در تعویض‌ها با چالش عدم توازن کیفیت مواجه شود و بیشتر بازیکنان جانشین نتوانسته‌اند انتظارات را برآورده کنند.

کاهش انگیزه بازیکنان پا به سن گذاشته علاوه بر اینکه میل آنها را به برتری کاهش داده باعث شده این موضوع در تقابل با تیم‌های جوان و باانگیزه که به دنبال اثبات خود هستند، به وضوح دیده شود. به عنوان مثال در تقابل با فولاد خوزستان، یوسف مزرعه وینگر جوان خوزستانی‌ها بارها و بارها خط دفاعی پرسپولیس را آزار داد و در نهایت با یک حرکت انفرادی تیر خلاص را به پرسپولیس زد و باعث برتری ۳ بر یک فولاد برابر سرخ‌پوشان شد.

با بالا رفتن سن، زمان ریکاوری عضلانی طولانی‌تر شده و بافت‌های پیوندی آسیب‌پذیرتر می‌شوند. مصدومیت‌های پی‌درپی مهره‌های کلیدی پرسپولیس در فصول اخیر، خروجی مستقیم فشار مسابقات بر بدن‌های خسته و پا به سن گذاشته است. توانایی تیم برای اجرای پرس از بالا که در سال‌های گذشته امضای تاکتیکی پرسپولیس بود، به دلیل افت بدنی بازیکنان مسن به شدت افت کرده است.

سن بالای سرخ‌پوشان شاید مهم‌ترین ضربه را در خط دفاعی به پرسپولیس زده است. دفاعی که روزگاری کسی نمی‌توانست از آنها عبور کند و نقطه قوت پرسپولیس در کسب قهرمانی‌های متوالی بوده است حالا در ۲ سال اخیر تبدیل به پاشنه آشیل این تیم شده است. مدافعان پرسپولیس که زمانی در نبردهای یک‌به‌یک نفوذناپذیر بودند، اکنون به دلیل افت سرعت، در کورس با مهاجمان جوان و سرعتی حریف بازنده می‌شوند.در انتقال‌های سریع حریف در ضد حملات، مدافعان پا به سن گذاشته توانایی بازگشت سریع به ساختار دفاعی را ندارند که این امر منجر به ایجاد شکاف‌های عمیق در سازمان دفاعی تیم شده است.

همچنین به بعد از گذشت یک فصل و نیم پرسپولیس با عوض شدن ۵ مربی روی نیمکت خود هنوز نتوانسته مشکلات خود در ضربات شروع مجدد را برطرف کند و این موضوع تبدیل به یک حربه برای حریفان پرسپولیس برای باز کردن دروازه این تیم شده است.

پرسپولیس برای ادامه موفقیت‌های خود در داخل و بازگشت به سطح اول آسیا، نیاز به یک جراحی عمیق و جدی دارد. سرخ‌پوشان باید با استفاده تدریجی از بازیکنان جوان و اضافه کردن آنها به ترکیب رفته رفته خون جدیدی را به خود تزریق کنند. همچنین به منظور جلوگیری از مصدومیت بازیکنان پا به سن گذاشته و به منظور استفاده از تجربه آنها لزوما نیاز نیست در تمامی بازی‌ها این بازیکنان به صورت فیکس بازی کنند و می‌تواند در مقاطع حساس به ترکیب اضافه شده و با تجربه خود به کمک پرسپولیس بیایند. بدون شک، تجربه برای قهرمانی لازم است، اما بدون نیروی جوانی، حفظ این جایگاه غیرممکن خواهد بود.