غیبتی که دیگر عجیب نیست

گروه ورزشی: فوتبالی که سرشار از استعداد است، اما با سیستمی فرسوده دست‌وپنجه نرم می‌کند. عواملی مانند افت کیفیت لیگ، کم‌ شدن لژیونرها و کمتر بودن لژیونرهای آماده، مدیریت ضعیف و به بیان درست‌تر سوءمدیریت، باعث شده دیگر حتی بحث رقابت با کشورهایی چون ژاپن، کره‌جنوبی، عربستان و قطر هم مطرح نباشد و از کشورهایی که در سطح دوم فوتبال آسیا محسوب می‌شوند نیز جا بمانیم.

 

چرا که ما همچنان درگیر مسائل ابتدایی‌ای مانند زمین تمرین، مافیای چمن، قراردادهای بدون شفافیت، بدهی‌های خارجی و داخلی، دعواهای مدیریتی و جولان دلال‌ها هستیم.

 

بنابراین تا زمانی که ساختار فوتبال‌مان اصلاح نشود، حتی بهترین نسل‌ها هم کاری از پیش نخواهند برد. برای همین است که دهه‌ها از قهرمانی تیم ملی بزرگسالان در جام ملت‌های آسیا می‌گذرد، حسرت صعود تیم امید به المپیک در هر دوره تمدید می‌شود و وضعیت باشگاه‌ها در مسابقات آسیایی نیز که نیاز به توضیح و یادآوری بیشتری ندارد.

 

به نظر من حتی رتبه بیستم تیم ملی در رده‌بندی جهانی هم جایگاه واقعی فوتبال ایران را نشان نمی‌دهد؛ چرا که تیم‌های درجه دو و سه آسیا را در گروه شکست دادیم و به جام جهانی صعود کردیم که خود این موضوع امتیازاتی را به همراه داشت.

 

در فیفادی‌ها نیز با تیم‌های گردن‌کلفت روبه‌رو نشدیم. ما هیچ برنامه‌ریزی مشخصی نه در لیگ داریم و نه برای تیم‌های پایه.

 

بازیکنان ما راحت‌طلب شده‌اند و بیشتر به فکر بستن قراردادهای سنگین هستند؛ در حالی که نسل ما فقط به فوتبال فکر می‌کرد و با قراردادهای پایین راضی بود تا در تیم‌های سطح A اروپا بازی کند. به نظر من در فوتبال امروز، همه این مسائل به هم گره خورده‌اند.

 

در نهایت، بهتر است مدیران فدراسیون فوتبال و باشگاه‌ها توجه داشته باشند که غیبت در جمع بهترین‌ها و ویترین فوتبال آسیا، فقط یک موضوع معمولی و ساده نیست.

 

تداوم این روند، پیامدهایی مانند کاهش شانس دیده‌شدن بازیکنان ایرانی، افت اعتبار فوتبال ایران در نگاه AFC، سخت‌تر شدن مسیر انتقال بازیکنان به لیگ‌های معتبر و در نهایت کمرنگ شدن جایگاه تاریخی ایران در فوتبال قاره را به دنبال خواهد داشت.