جامعیت یک موضع؛ اقتدار در دفاع و اراده برای صلح

ویژگی مهم سخنرانی دیروز پزشکیان در سازمان ملل، جامعیت و توازن آن بود.
چه در ابتدای سخنانش که بی‌متن و صمیمانه حرف زد و چه آنجا که از روی متن خواند؛ چه وقتی از قدرت و اراده دفاعی کشورش گفت و چه آنجا که صلح‌خواهی ایران در دو قرن اخیر را به رخ دنیا کشید؛ چه وقتی بی‌عدالتی حاکم بر جهان و تحمیل‌شده بر مردم کشورش را مستند و اخلاقی روایت کرد و چه آنجا که با زبانی حقوقی، پرده از استانداردهای دوگانه کنار زد؛ همه اینها در کنار هم، منظومه‌ای جامع، مقتدر، اخلاقی، حقوقی و عدالت‌خواهانه ساخت که نه فقط موضع حاکمیت ایران، که می‌توانست سخن هر وجدان بیداری در ایران و هر منصف دیگری در جهان باشد. صدای پزشکیان، صدای میانه‌ای بود که میانه‌روی را با بی‌موضعی یا همه را راضی نگه داشتن یا عدول از مواضع خود، اشتباه نمی‌گیرد.
این همان نقطه‌ای است که از دوگانه جنگ و تسلیم فاصله می‌گیرد؛ هم از آن‌که تنها بر طبل جنگ می‌کوبد و هم از آن‌که تسلیم را یگانه راه‌حل می‌داند؛ و به مصلحت ایران نزدیک‌تر می‌شود.
در واقع، ارزش سخنان پزشکیان در همین جامعیت بود: نقطه‌ای برای پیوند و هم‌افزایی حقیقت و مصلحت، آرمان و واقعیت.
و اگر بخواهم دو فراز مهم از این سخنرانی را برجسته کنم، جایی بود که در دفاع از منافع ایران گفت: «بمب اتم در دست رژیم اسرائیل است اما بازرسی‌ها از ایران‌طلب می‌شود. اسرائیل می‌کشد، اما ایران تحریم می‌شود و این یک تراژدی است.» و برای منافع مشترک جهانیان هم گفت: «جهان بدون داشتن قدرت خطرناک است، اما جهانی که فقط زبان قدرت بفهمد امنیت پایدار نخواهد داشت.»