نگاه واقع بینانه پزشکیان به تحولات جهان

سخنرانی دیروز رئیس‌جمهوری در مجمع سالانه سازمان ملل را یک نگاه کاملاً رئالیستی به صحنه بین‌الملل باید دید. اولین اصل این بود که رئیس‌جمهوری آنارشیستی بودن فضای بین‌الملل را به درستی به تصویر کشید. اینکه امروز نیروی هژمون تلاش دارد حقایق جهان را وارونه کند و به خورد رسانه‌هایش بدهد، اینکه ما تروریست معرفی شویم ولی در یک سال گذشته دو بار مورد تهاجم دو نیروی تروریستی دنیا قرار بگیریم.
بخش رئالیستی دوم رئیس‌جمهوری، اشاره به دوگانه موهوم جنگ یا صلح است. در قاموس سیاسی و اندیشه ما جنگ یا صلح اصالت ندارد و ما نه جنگ طلبیم و نه صلح گریز. ایران تلاش کرده است تا در مهلکه جنگ نیفتد و تلاش شبانه‌روزی دیپلماسی بر این بوده است ولی آن گاه که بالاجبار به جنگی وارد شده است خوب رزمیده و جنگیده است.سومین ضلع رئالیستی سخنان رئیس‌جمهوری اقدام در مقابل اقدام است. بسته بودن تنگه هرمز به صورت دائمی استراتژی و منفعت کامل ما نیست، بلکه تنگه هرمز زمانی برای ما منفعت است که بتواند باز باشد و منافع ما را تضمین و تأمین کند و محلی برای ایجاد توطئه علیه ما نباشد. قرار نیست که تنگه ایرانی هرمز محلی بر ضد امنیت ملی ما باشد و آمریکایی‌ها از آن علیه ما استفاده کنند. کشورهای منطقه باید تصمیم بگیرند و تکلیف خود را با آمریکا مشخص کنند؛ آمریکا نمی‌تواند هم زمان خودش را به دروغ منادی حفظ امنیت جهانی بداند ولی بر هم زننده نظم منطقه‌ای باشد.ضلع چهارم نگاه رئالیستی رئیس‌جمهوری مبتنی بر مؤلفه خودیاری و قدرت بود. ایران به درستی می‌داند که در فضای آنارشیکال باید روی پای خود ایستاد و از خود دفاع کرد. تأکید روز گذشته رئیس‌جمهوری بر اینکه ایران توان دفاع از خود را دارد و هر متجاوزی را پشیمان می‌کند بر اساس همین اصل خودیاری بود.
اما نکته مهم سخنان دیروز رئیس‌جمهوری اشاره همزمان به کشتار مدرسه میناب، ترور رهبری شهید و نسل کشی در غزه بود. امروز نظم مبتنی بر شورای امنیت و سازمان ملل کار نمی‌کند. عنوان نشست سالانه مجمع سازمان ملل بر بازیابی اعتماد به نهادهای بین‌المللی بود. چگونه می‌توان این بی‌عدالتی‌ها، جنایت‌ها و مشکلات را دید و به ساختارهای ناعادلانه اعتماد داشت؟