تریبونها بلندگوی بحران نشوند
کشور در میانه بحران است. آیا وقت آن نرسیده که همه، از جمله منتقدان دولت، سهم خود را در حل بحران بپذیرند. کشور هم اینک با مجموعهای از فشارهای امنیتی، اقتصادی و سیاسی دستوپنجه نرم میکند، هر کلمهای که از تریبون رسمی کشور شنیده میشود، لزوماً اظهارنظر سیاسی نیست. زیرا سخن مقام رسمی بر رفتار مردم اثر میگذارد، انتظارات اقتصادی را تغییر میدهد و چه بسا به محاسبات دشمن ناخواسته پیامی را منتقل میکند.
محمد عطریانفر، عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران: اظهارات برخی نمایندگان درباره اینکه «خودمان را به آتش میکشیم» یا استفاده از تعابیری که تصویری بسیار تیره از آینده کشور ترسیم میکند، محل تأمل جدی است. نمایندهای که پشت تریبون مجلس میایستد، فقط یک منتقد نیست بلکه بخشی از ساختار حاکمیت است. او در قبال سخنی که میگوید، همان اندازه مسئولیت دارد که در قبال قانونی که تصویب میکند. در شرایط عادی شاید بتوان از کنار یک جمله تند یا یک پیشبینی غرضآلود گذشت. اما در شرایط بحرانی، داستان متفاوت است.
اقتصاد کشور بهشدت به انتظارات و اعتماد عمومی حساس است. هر پیام منفی از سوی یک مقام رسمی نگرانی را تشدید میکند.
مجلس جای نقد است. نمایندهای که نقد میکند و وضعیت اقتصادی را بحرانی میداند، اگر بحران را تشخیص میدهد راه حل هم نشان دهد. اگر تحریمها فشار ایجاد کردهاند، چه سیاستی میتواند هزینه آن را برای مردم کاهش دهد. اگر تولید آسیب دیده، مجلس چه قانونی برای نجات تولید پیشنهاد میدهد. مردم از سیاستمداران فقط شنیدن خبر بد نمیخواهند. مردم خودشان هر روز خبر بد را در سفره، اجارهخانه، بازار و زندگی روزمره لمس میکنند.
آنچه از یک مسئول انتظار میرود، تبدیل نگرانی به راهحل است. دشمنان ایران آشکارا از فشار اقتصادی و بیثباتی داخلی بهعنوان بخشی از راهبرد خود سخن میگویند، مسئولان باید بیش از گذشته مراقب آثار سخنان خود باشند.
هرچه فضای داخلی متشنجتر، جامعه نگرانتر و اعتماد عمومی شکنندهتر باشد، هزینه مقابله با بحران نیز بیشتر خواهد شد. بنابراین، سخن گفتن از مسئولیت ملی یعنی نقد دقیق، شفاف، مسئولانه که باهدف عبور از مشکل مطرح میشود. از مشکلات سیاستورزی در ایران این است که گاهی برخی مسئولان، حتی زمانی که خود بخشی از ساختار تصمیمگیری هستند، درباره مشکلات چنان سخن میگویند که گویی هیچ سهمی در شکلگیری یا حل آنها ندارند. نماینده، منتقد بیرون از گود نیست. آیا وظیفه فقط اعلام خطر است. نماینده باید در کنار انتقاد، طرح، پیشنهاد، اصلاح قانون و نظارت مؤثر نیز ارائه کند. مجلس بخشی از حاکمیت و مسئول تصمیمهای کلان کشور است.
کشور به نقد نیاز دارد اما نقدی که مسیر اصلاح را نشان دهد. به نمایندگانی نیاز دارد که اگر از بحران سخن میگویند، برای عبور از آن نیز نسخه داشته باشند. تریبون مجلس نباید به محل مسابقه در تلختر کردن تصویر آینده تبدیل شود.کشور در میانه بحران است. در چنین شرایطی، دولت، مجلس، دستگاههای حاکمیتی و حتی منتقدان همه و همه باید سهمی در کاهش آلام مردم برعهده بگیرند. در روزهای سخت، مسئولیت سیاستمداران ونمایندگان بسیار سنگین است و باید با تزریق امید به جامعه تابآوری ملت را افزایش دهند.
انتهای پیام/