افزایش تردد نفت در هرمز، واقعیت تلخ‌تری را پنهان می‌کند

   بخش مهمی از افزایش تردد فعلی با روش‌هایی انجام می‌شود که هزینه و ریسک بالایی دارند. انتقال نفت از کشتی به کشتی، خاموش کردن سامانه‌های شناسایی خودکار، استفاده از نفتکش‌های واسطه و تغییر مسیر باعث شده جریان فیزیکی نفت تا حدی احیا شود، اما شبکه حمل‌ونقل دریایی به وضعیت عادی بازنگشته است. هزینه بیمه جنگی افزایش یافته و کمبود نفتکش‌های بزرگ نیز فشار بیشتری بر بازار وارد کرده است. برخی مسیرهای انتقال نفت به آسیا اکنون با هزینه‌هایی در حدود ۱.۲ میلیون دلار از خلیج فارس و ۸۰۰ هزار دلار از دریای عمان همراه هستند.

عامل اصلی تداوم این وضعیت، تداوم راهبرد ایران است و اعزام یک گروه رزمی جدید ناو هواپیمابر به منطقه نیز نشانه‌ای از استمرار وضعیت تنش‌آلود کنونی است. در عین حال، ظرفیت نیروی دریایی آمریکا برای حفظ چنین سطحی از عملیات محدود است و تعداد اندک شناورها می‌تواند چرخش نیروها میان خاورمیانه و سایر مناطق را دشوار کند. بنابراین، افزایش حجم نفت عبوری الزاماً به معنای بازگشت امنیت پایدار به هرمز نیست.

بحران دیزل لایه دیگری از مشکل است. حتی عبور بیشتر نفت خام، بدون ظرفیت پالایشی کافی نمی‌تواند بازار فرآورده‌های نفتی را تثبیت کند. حملات به تأسیسات پالایشی خلیج فارس، آسیب به پالایشگاه‌های روسیه و اوکراین و محدودیت صادرات روسیه، عرضه دیزل را کاهش داده‌اند. دیزل برای حمل‌ونقل زمینی، کشاورزی و زنجیره تأمین در آمریکا، اروپا و کشورهای در حال توسعه اهمیت زیادی دارد و کاهش عرضه آن به افزایش قیمت‌ها منجر شده است.

کشورهای گروه هفت نیز برای مقابله با فشار بازار، آزادسازی ۱۰۰ میلیون بشکه نفت خام و دیزل از ذخایر را تصویب کرده‌اند؛ این رقم علاوه بر ۴۰۰ میلیون بشکه آزادسازی قبلی از طریق آژانس بین‌المللی انرژی است. ذخایر نفت آمریکا نیز طبق داده مطرح‌شده به پایین‌ترین سطح از ۱۹۸۳ رسیده است. در نتیجه، حتی با افزایش عبور نفت از هرمز، ذخایر جهانی و ظرفیت حمل‌ونقل همچنان تحت فشار قرار دارند و قیمت نفت برنت حدود ۱۰۲ دلار در هر بشکه باقی مانده است. استمرار حملات ایران و نبود توافق سیاسی، مانع اصلی بازگشت بازار انرژی به شرایط پیش از جنگ است.