غرب تهران؛ بحران آب یا بحران مدیریت!

  محمود غلامی/   امروز در حالی که منابع تأمین آب شرب غرب استان تهران با سه میلیون جمعیت به آب‌های زیرزمینی وابسته است برداشت های بی رویه ازسفره‌های زیرزمینی ،فشار مضاعفی بر منابع آب و تأسیسات وارد کرده است.
عمق برداشت آب از چاه های زیر زمینی به ۳۵۰ متر رسیده است وافزایش چاه های غیرمجاز نیز بدون نظارت وپایش همچنان ادامه دارد.فرونشست زمین،فشار به سفره های زیرزمینی وافت کیفیت آب شرب نتیجه این نوع برداشت آب است. 
در این میان رشد مهاجرت بی رویه و توسعه ساخت وسازها موجب بارگذاری جمعیتی درغرب استان تهران شده است؛ توسعه جمعیتی که تناسبی با ظرفیت آبی، زیست‌محیطی و زیرساختی منطقه ندارد.
 هرچند طرح‌هایی برای تأمین آب از منابع سطحی و استفاده از ظرفیت تصفیه‌خانه ششم تهران در حال اجراست،ولی روند اجرای طرح کند وحجم  آب انتقالی  نیز پاسخگوی مردم نیست که نیازمند ارزیابی دقیق تری است. 

وجود چاه‌های غیرمجاز و برداشت‌های کنترل‌نشده نیز فشار بر سفره‌های زیرزمینی را تشدید می‌کند؛ موضوعی  که نیازمند توجه و پیگیری از سوی متولیان حوزه آب منطقه ای  است.آب منطقه ای که  درحوزه مدیریت منابع آب ،تغذیه آبخوان ها و آبخیزداری عملکردقابل قبولی ندارد و‌پاسخگو هم نیست. 
آنچه لازم به اشاره است اینکه بحران فقط بحران آب نیست؛ بحران مدیریت منابع آب هست. مدیریتی که در سطح استانی و‌شهرستانی توان هماهنگی وتعادل بخشی ندارد.
وقتی دستگاه‌های متولی نتوانند میان توسعه جمعیتی وظرفیت منابع آب و توان زیرساختی منطقه هماهنگی ایجاد کنند، نتیجه طبیعی آن  تولید بحران اجتماعی  ونارضایتی مردمی است. قطعی های مکرر و طولاتی آب در تابستان سالجاری معضلی بود که صدای مردم را درآورد.
از سوی دیگر دولت سال‌هاست بر توسعه شبکه فاضلاب و بازچرخانی آب تأکید دارد تا با استفاده مجدد از پساب در بخش کشاورزی و فضای سبز، فشار بر منابع آب زیرزمینی کاهش یابدبا این حال وقتی ظرفیت تصفیه‌خانه فاضلاب شهریار بلااستفاده می‌ماند و پساب تصفیه‌خانه قدس به دلیل کیفیت نامناسب ومواد سنگین مورد استقبال کشاورزان قرار نمی‌گیرد این سؤال جدی مطرح می‌شود که چه دستگاهی باید این مشکلات را پیگیری ورفع کند!؟
 اگر امروز میان توسعه جمعیتی و ظرفیت منابع آب تعادل ایجاد نشود، بحران آب در غرب تهران می‌تواند در آینده به بحرانی فراتر از تشنگی تبدیل شود.