آتلانتیک/ نبرد بر سر هرمز، خودِ جنگ نیست
افزایش انتقال نفت از تنگه هرمز لزوماً به معنای پیروزی آمریکا یا نزدیک شدن به پایان جنگ با ایران نیست. پس از هفت ماه درگیری، مدت جنگ بسیار فراتر از برآورد اولیه چهار تا پنج هفته‌ای رفته و افزایش جریان نفت بیشتر نشان‌دهنده موفقیت تاکتیکی در بازگرداندن بخشی از تردد دریایی است تا تحقق اهداف راهبردی آمریکا. ایران همچنان توانایی‌های نظامی، موشکی و پهپادی خود را حفظ کرده و رفتار سیاسی آن نیز نشان نمی‌دهد که فشار اقتصادی به‌تنهایی تهران را به پذیرش شرایط واشنگتن وادار کرده باشد.
اقتصاد ایران پیش از جنگ نیز با مشکلات جدی روبه‌رو بود و فشارهای جنگ و تحریم وضعیت را دشوارتر کرده است. با این حال، افزایش صادرات نفت منطقه‌ای نتیجه بازگشت عادی تردد در هرمز نیست. پیش از جنگ حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت در روز از تنگه عبور می‌کرد، اما این رقم در ماه مارس به کمتر از سه میلیون بشکه کاهش یافت. پس از پاک‌سازی مسیرهای دریایی از مین، جریان نفت در سپتامبر افزایش یافت و میانگین عبور روزانه از تنگه به حدود ۱۰ میلیون بشکه رسید. علاوه بر آن، حدود شش میلیون بشکه از طریق بنادر و خطوط لوله‌ای که تنگه را دور می‌زنند صادر شد.
بخشی از این افزایش با عملیات پرخطر انتقال نفت از کشتی به کشتی انجام می‌شود. نفتکش‌های کوچک‌تر در تنگه، با خاموش کردن فرستنده‌های خود و تحت پوشش هواپیماها و بالگردهای آمریکایی، محموله را به آب‌های امن‌تر منتقل می‌کنند و سپس نفت به نفتکش‌های بزرگ‌تر انتقال می‌یابد. این روش پرهزینه، خطرناک و وابسته به حضور نظامی گسترده آمریکا است و قابلیت توسعه پایدار ندارد.
تردد دریایی نیز همچنان با تهدید جدی روبه‌روست؛ چراکه در هفته منتهی به ۵ اکتبر دست‌کم هشت نفتکش هدف حمله قرار گرفتند و ارزیابی مرکز اطلاعات دریایی مشترک، سطح تهدید را همچنان «شدید» اعلام کرد. تردد کشتی‌ها نیز حدود ۷۵ درصد پایین‌تر از سطح پیش از جنگ باقی مانده و صادرات فرآورده‌های نفتی منطقه تنها به ۵۸ درصد سطح قبل از جنگ رسیده است.
فشار اقتصادی بر ایران افزایش یافته، اما در چنین شرایطی، تشدید نظامی می‌تواند برای رهبران ایران گزینه مفیدتری نسبت به تسلیم تلقی شود و افزایش صادرات نفت از هرمز نیز به‌تنهایی نشان‌دهنده نزدیک شدن آمریکا به پیروزی سیاسی و پایان جنگ نیست.
انتهای پیام/