انسانی برای آموختن زیستن

   عبدالعلی چنگیز  مهاجم پیشین تیم ملی فوتبال /  حمید، یار همیشگی من، شخصیتی چندبعدی داشت. در فوتبال، بازیکنی کامل، با دریبل‌های فوق‌العاده با هر دو پا، سرعت، قدرت سرزنی و مهارتی کم‌نظیر در پست سانترفوروارد بود. اگر در استقلال یا پرسپولیس بازی می‌کرد، شهرتی چندین برابر می‌یافت؛ اما عشق به هما و شخصیت وفادارش مانع جدایی او شد. همیشه می‌گفت: «فوتبال به‌عنوان دانشگاه و درس به من آموخت که آدم چقدر در زندگی باید ببازد تا بتواند بفهمد که گاهی اوقات هم می‌تواند ببرد.»
مصدومیتش در بازی دوم تیم ملی و برخورد احساسی پزشک تیم، از تلخ‌ترین اتفاقات فوتبال ما بود. در سنگاپور او را از دست دادیم؛ اگر می‌ماند، حتماً قهرمان می‌شدیم. او همچنین از بازیکنانی بود که هرگز کارت زرد یا قرمز نگرفت. یادش همیشه در قلب هم‌تیمی‌هایش زنده است. افتخار دیگرم، هم‌تیمی بودن با او در تیم ملی و سال‌ها همسایگی با او بود. تمام ساکنان آپارتمان دوستش داشتند. کتاب، موسیقی و سینما بخش دیگری از جهان درونی و علایق عمیق او بودند. وقتی درباره کتاب سخن می‌گفت، گویی در قامت نویسنده‌ای صاحب‌سبک ظاهر می‌شد؛ می‌شد از کلامش دریافت که با چه عشقی واژه‌ها را انتخاب می‌کند. ساعت‌ها به دیوار خیره می‌شد و از موسیقی لذت می‌برد. سینما نیز برای او جلوه دیگری از عشق به زندگی به شمار می‌رفت. عاشقانه از واژه‌ها سخن می‌گفت.