مردی که اسیر رنگ‌ها نشد
حمید علیدوستی از آن جمله انسان‌هایی بود که هم جنس فوتبال بود و هم فوتبال به داشتنش افتخار می‌کرد. مردی فرهیخته، مستقل و اخلاق‌مدار که نمونه‌اش در ورزش ایران، به‌ویژه فوتبال، کمتر پیدا می‌شود.
مجید جلالی مربی فوتبال / او هرگز برای پیشرفت یا تثبیت جایگاهش پشت سر کسی بدگویی نکرد و با رفتار و گفتارش برای خود اعتبار می‌ساخت. در دوران مربیگری، چه هنگام پیروزی و چه در روزهای شکست، هیچ‌گاه رفتار ناهنجاری از او ندیدم. حتی زمانی که از سایپا کنار گذاشته شد، در جلسه هیأت‌رئیسه و هنگام طرح موضوع برکناری‌اش سکوت کرد.
وقتی از او خواستم دست‌کم پاسخی به مدیرعامل بدهد، با آرامشی مثال‌زدنی گفت: «حق آنهاست؛ وقتی نتیجه نگیری، کنار گذاشته می‌شوی.» در دوران هدایت تیم نوجوانان نیز فدراسیون با او رفتار شایسته‌ای نداشت. وقتی از سمتش برکنار شد، به‌عنوان مسئول کانون مربیان ایران با او تماس گرفتم تا دلیل این تصمیم را بدانم. انتظار داشتم گلایه‌های فراوانی داشته باشد، اما حتی یک کلمه هم شکایت نکرد.
فقط باید از باشگاه چادرملو تشکر کنم که فرصت دوباره حضور در فوتبال را برایش فراهم کرد. بابایی و مجموعه این باشگاه در روزهای سخت بیماری، با فراهم کردن فضایی برای حضورش در مستطیل سبز، حال دلش را بهتر کردند؛ چراکه برای عاشق فوتبال، هیچ چیز به‌اندازه فوتبال آرامش‌بخش نیست. حسرت من این است که هیچ‌وقت هم‌تیمی او نشدم؛ هرچند بارها با پیراهن وحدت و شاهین مقابلش بازی کردم.
علیدوستی از نظر فنی بی‌بدیل بود و هرگز اسیر رنگ‌ها نشد. کاش فوتبال ایران هزاران نفر مانند او داشت.
انتهای پیام/