قهرمان خاموش مستطیل سبز

  حمید درخشان بازیکن پیشین تیم ملی فوتبال /   برای توصیف عشق اول او، فوتبال، باید به روزهایی برگردم که در کنار هم بازی می‌کردیم. علیدوستی یکی از بهترین فوتبالیست‌های ایران بود؛ بازیکنی با تکنیک بالا و هوشی مثال‌زدنی. انسانی افتاده، محجوب، باسواد و فهیم که کمتر می‌توان نظیرش را در فوتبال پیدا کرد.

هم‌تیمی بودن با او در جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۴ سنگاپور، یکی از افتخارات دوران فوتبالی من بود. او چنان درونگرا بود که حتی هم‌تیمی‌ها و دوستان قدیمی‌اش از بیماری‌اش خبر نداشتند. علیدوستی شخصیت مستقلی داشت و از نظر اخلاق و منش، تافته‌ای جدابافته در فوتبال بود.

در دوران مربیگری نیز بازیکنان مستعدی پرورش داد که از دانش فوتبالی بالایی برخوردار شدند و تأثیر قابل‌توجهی بر فوتبال ایران گذاشتند؛ افسوس که کمتر از تجربه و دانش او در مسیر سازندگی و توسعه فوتبال استفاده شد. اخلاقش حتی بر تصمیم‌های فوتبالی او سایه می‌انداخت.

تعصب به باشگاه هما چنان در وجودش ریشه داشت که پیشنهاد جذاب پرسپولیس را رد کرد و ترجیح داد فوتبالش را در هما ادامه دهد. درگذشت پسرش اما بزرگ‌ترین ضربه زندگی‌اش بود؛ اندوهی که زیر فشار روحی و روانی، او را از درون شکست. کاش قدر چنین انسان‌های بزرگی را در زمان حیات‌شان بدانیم. چه فایده که پس از رفتن‌شان هزاران نفر تابوت‌شان را بر دوش بگیرند؟