تنهایی یک جواهر

  شاهرخ بیانی بازیکن پیشین تیم ملی فوتبال /  خبر درگذشت حمید علیدوستی برای من آنقدر تلخ و سنگین بود که هنوز نمی‌توانم باور کنم یکی از بهترین دوستان و رفقای زندگی‌ام را از دست داده‌ام. حمید از نظر فنی و اخلاقی استثنایی بود.

روزی تلاش کردم او را به استقلال بیاورم و تقریباً هم متقاعدش کرده بودم، اما حادثه تلخ درگذشت پسرش اتفاق افتاد و کمر علیدوستی را شکست. پس از آن بارها می‌گفت: «در فوتبال بارها زمین خوردم، اما این غم دیگر اجازه نمی‌دهد سرپا بایستم.»

حمید بازیکنی بسیار تکنیکی و سریع بود. به اعتقاد من، سه مهاجم آن دوران، یعنی علیدوستی، چنگیز و محمدخانی، بهترین خط حمله فوتبال ایران بودند. او در مربیگری هم هوش و ذکاوت بالایی داشت، اما افسوس که در فوتبال قدرش را ندانستند و بارها اذیتش کردند.

زمانی که در آلمان فوتبال بازی می‌کرد، سرمربی وقت تیم ملی قصد دعوت از او را داشت، اما قوانین سازمان تربیت بدنی مانع پوشیدن پیراهن ملی‌اش شد. به او گفتند باید شش ماه در ایران فوتبال بازی کند تا اجازه حضور در تیم ملی را پیدا کند! حمید شخصیتی کم‌نظیر داشت.

عاشق کتاب بود و در تمام اردوهای تیم ملی چند کتاب همراهش می‌آورد و هر زمان تمرین نداشتیم، مطالعه می‌کرد. با خانواده‌اش رفت‌وآمد داشتم، اما آنقدر درونگرا بود که تا دو سال پیش حتی از بیماری سرطانش خبر نداشتم.