علیدوستی، دهداری کوچک

  ناصر ابراهیمی؛ سرمربی پیشین تیم ملی فوتبال / او حتی در مبارزه با بیماری نیز مانند تمام دوران زندگی‌اش درونگرا بود و ترجیح می‌داد کمتر درباره شرایط جسمانی‌اش صحبت کند. پس از فوت پسرش، از نظر روحی آسیب زیادی دید و در واقع کمرش شکست. متأسفانه سال‌ها تنها ماند.

حتی از او خواستم نزدیک من خانه بگیرد تا شاید بتوانیم تنهایی‌های‌مان را پشت سر بگذاریم، اما مثل همیشه در پاسخ به سرمربی سابقش فقط چشم می‌گفت.

در یکی از گفت‌وگوهای‌مان در دوران بیماری، از دردهایش گفت: «پزشکان برای آرام شدن دردم، مسکن‌های خیلی سنگینی داده‌اند تا درد را احساس نکنم، اما داروها حالم را به هم می‌زنند و مشکلات گوارشی برایم ایجاد کرده‌اند.

درد واقعاً اذیتم می‌کند.» خاطره دیگری از او به جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۴ سنگاپور برمی‌گردد؛ زمانی که سرمربی تیم ملی بودم و از سه مهاجم چپ‌پا، ناصر محمدخانی، عبدالعلی چنگیز و حمید علیدوستی در خط حمله استفاده کردم. خیلی‌ها به انتخابم خرده گرفتند، اما علیدوستی در نوک حمله ۱۵ گل برای تیم ملی به ثمر رساند و بهترین مهاجم شد.

او حتی وقتی توپ در اختیارش بود، اگر هم‌تیمی‌اش موقعیت بهتری داشت، به او پاس می‌داد. در فوتبال ایران کمتر بازیکنی را می‌توان از نظر تاکتیک‌پذیری، توانایی فنی و اخلاق حرفه‌ای با او مقایسه کرد.