روایت سکوت سنگ‌ها
«چشمانم را با قلم‌مو و رنگ بر پیشانی سنگ نقاشی کرد. اکنون، پانصد و چهل‌ودو روز است که من چشمانم را به سنگ داده‌ام.» این جمله از محمود باجلان، هنرمند نقاش، کلید ورود به نمایشگاه «خاک» است. وقتی وارد گالری نگر می‌شوید، پیش از هر چیز، سکوت است که به جانتان می‌نشیند؛ دیوارهای خاکستری، قاب‌های چوبی ساده و رنگ‌های گرم و خاکی، پنجره‌هایی به دشت‌ها و کوه‌های خالی از آدم گشوده‌اند. اینجا نقاشی فقط تصویر کردن منظره نیست؛ سفری به دل طبیعت است.
سعیده احسانی‌راد،گروه فرهنگی / هنرمند قلم‌مو را بر پیشانی سنگ ساییده تا خود نیز ناظر منظره و سنگ باشد و پس از هزاران سال تنهایی، چهره فراموش شده و خشن سنگ را دوباره به یاد آورد. چرا باید به دیدن این نمایشگاه برویم؟
نخست، به خاطر ممارست و پشتکار محمود باجلان که حاصل بیش از یک سال‌ونیم زندگی با خاک و سنگ را در آثاری که از یک حس گذرا فراتر رفته‌اند، روی بوم آورده است. دوم، به دلیل تغییری که در نگاه مخاطب ایجاد می‌کند؛ در این گالری، مخاطب فقط تماشاگر نیست، سنگ هم او را می‌بیند. تجربه‌ای که رابطه میان بیننده و منظره را از نو تعریف می‌کند. در شلوغی شهر سیمانی و غبارگرفته، «خاک» دعوتی است به بازگشت به اصل؛ به ریشه‌های سرزمینی و سکوتی که صدای طبیعت است. چیدمان ساده گالری، بدون هیچ عنصر اضافه‌ای، فضایی برای آرام گرفتن و مکث کردن فراهم آورده است؛ مکانی برای گفت‌وگویی آرام با زمین، زمان و تنهایی. اگر علاقه‌مند به دیدن نمایشگاهی هستید که چیزی فراتر از حرف‌های کلیشه‌ای، تکراری و تزئینی برای گفتن داشته باشد، «خاک» همان نمایشگاه است. دیدنش را از دست ندهید.
این نمایشگاه از روز جمعه ۲۲ آبان در نگارخانه نگر آغاز شده و تا ششم آذرماه ادامه دارد.
انتهای پیام/