«چشمانم را با قلم‌مو و رنگ بر پیشانی سنگ نقاشی کرد. اکنون، پانصد و چهل‌ودو روز است که من چشمانم را به سنگ داده‌ام.» این جمله از محمود باجلان، هنرمند نقاش، کلید ورود به نمایشگاه «خاک» است. وقتی وارد گالری نگر می‌شوید، پیش از هر چیز، سکوت است که به جانتان می‌نشیند؛ دیوارهای خاکستری، قاب‌های چوبی ساده و رنگ‌های گرم و خاکی، پنجره‌هایی به دشت‌ها و کوه‌های خالی از آدم گشوده‌اند. اینجا نقاشی فقط تصویر کردن منظره نیست؛ سفری به دل طبیعت است.