در آستانه برگزاری رقابتهای مهم جامجهانی فوتبال، توجه افکار عمومی و رسانهها بیش از هر زمان دیگری به نحوه مدیریت اجرایی این رویدادها جلب شده است؛ رویدادهایی که علاوه بر جنبههای فنی و ورزشی، در عرصههای حقوقی، اداری و حتی دیپلماتیک نیز از حساسیت بالایی برخوردارند. در این میان، موضوعاتی همچون روند صدور روادید برای اعضای تیمهای ملی، هماهنگیهای میان نهادهای ذیربط و چگونگی تعامل کشور میزبان با تیمهای شرکتکننده، به یکی از محورهای اصلی بحث تبدیل شده است.
بازگشت روبرتو پیاتزا به تهران پس از ۹ ماه دوری، تنها یک حضور دوباره در تمرینات تیم ملی نبود؛ بلکه آغاز یک پروژه تازه برای بازتعریف آینده والیبال ایران محسوب میشود. تصمیم او برای عبور از برخی چهرههای باتجربه و حرکت به سمت نسل جوان، در نگاه اول شوکآور بود، اما در لایههای عمیقتر، نشانهای از یک تفکر راهبردی و آیندهمحور است.
معمای چندماهه نیمکت پرسپولیس سرانجام در ساعات سحرگاهی روز شنبه با معرفی رسمی اوسمار ویرا از سوی مدیران باشگاه پایان یافت؛ پایانی که در عین حال، آغاز فصلی تازه از حاشیهها و ابهامات مدیریتی در تیمی است که سالهاست آرامش را گم کرده است. به این ترتیب، عمر حضور وحید هاشمیان روی نیمکت سرخپوشان پایتخت بسیار کوتاهتر از آن بود که حتی بدبینترین هواداران تصور میکردند.
سینا حسینی، دبیر سرویس ورزشی در یادداشتی نوشت: ناصر تقوایی را معمولاً با سینما میشناسیم؛ با ناخدا خورشید، داییجان ناپلئون و نگاهی که جنوب ایران را به بخشی از جغرافیای زیباییشنـاسی سینمایی بدل کرد. اما در ورای این چهره سینمایی، تقوایی انسانی بود که فوتبال را نیز با همان وسواس، دقت و شور هنری درک میکرد. او نه صرفاً یک تماشاگر، که «فوتبالی تمامعیار» بود؛ هوادار پرشور صنعت نفت آبادان، که سالهای جوانیاش را مانند میلیونها ایرانی با شوق فوتبال سپری کرد.