در بازی‌های آسیایی ناگویا، برای رشته‌ای که سابقه حضور در جمع مدعیان قاره را داشته است، کسب تنها یک مدال برنز فقط یک ناکامی ورزشی در جدول توزیع مدال‌ها به شمار نمی‌رود، بلکه می‌تواند نشانه‌ای از فاصله‌ای باشد که به‌تدریج میان قایقرانی ایران و سطح اول آسیا ایجاد شده است.
قصه قانون سرباز قهرمان و نحوه اجرای آن در ورزش ایران را نمی‌توان به سادگی روایت کرد. طی یک دهه اخیر، مدیران دستگاه ورزش بارها با هدف حمایت از قهرمانان و حفظ انگیزه آنان برای ادامه افتخارآفرینی در میادین بین‌المللی، رایزنی‌هایی را برای تسهیل شرایط خدمت وظیفه ورزشکاران ملی انجام داده‌اند؛ رایزنی‌هایی که هدف اصلی آنها جلوگیری از ایجاد وقفه در مسیر حرفه‌ای ورزشکارانی بوده است که سال‌ها برای به اهتزاز درآمدن پرچم ایران تلاش کرده‌اند.
حذف تیم فوتبال امید ایران از مرحله گروهی بازی‌های آسیایی ناگویا، یک ناکامی ساده در یک تورنمنت آسیایی نبود، بلکه برای چندمین بار در سال‌های اخیر، ضعف‌های قدیمی فوتبال پایه ایران را برملا کرد تا مشخص شود نبود یک استراتژی هدفمند می‌تواند به تکرار یک ناکامی بزرگ منجر شود.
بازیکن‌سالاری در فوتبال ایران دیگر یک حاشیه کوچک و قابل چشم‌پوشی نیست، بلکه به یک معضل بزرگ در فوتبال باشگاهی تبدیل شده است؛ معضلی که سال‌هاست بخشی از فوتبال ما را گرفتار کرده و هر بار به شکلی تازه خودش را نشان می‌دهد؛ یک روز با سرپیچی از دستور مربی، روز دیگر با بی‌انضباطی، یک روز با غیبت در تمرین و روز دیگر با رفتاری که اگر از بازیکنی کم‌نام‌ونشان سر بزند، بدون تردید با برخورد انضباطی مواجه خواهد شد.
سوت آغاز جام جهانی که به صدا در می‌آید، جهان انگار مکث می‌کند؛ نه برای توقف، بلکه برای تماشا. گویی زمان، برای چند هفته، تصمیم می‌گیرد به احترام فوتبال آرام‌تر حرکت کند. در این روزها، زمین نه فقط یک مستطیل سبز، که صحنه‌ای برای روایت بزرگ‌ترین درام انسانی است؛ درامی که قهرمان دارد، ضدقهرمان دارد، اشک دارد و لبخند.
در آستانه برگزاری رقابت‌های مهم جام‌جهانی فوتبال، توجه افکار عمومی و رسانه‌ها بیش از هر زمان دیگری به نحوه مدیریت اجرایی این رویدادها جلب شده است؛ رویدادهایی که علاوه بر جنبه‌های فنی و ورزشی، در عرصه‌های حقوقی، اداری و حتی دیپلماتیک نیز از حساسیت بالایی برخوردارند. در این میان، موضوعاتی همچون روند صدور روادید برای اعضای تیم‌های ملی، هماهنگی‌های میان نهادهای ذی‌ربط و چگونگی تعامل کشور میزبان با تیم‌های شرکت‌کننده، به یکی از محورهای اصلی بحث تبدیل شده است.
بازگشت روبرتو پیاتزا به تهران پس از ۹ ماه دوری، تنها یک حضور دوباره در تمرینات تیم ملی نبود؛ بلکه آغاز یک پروژه تازه برای بازتعریف آینده والیبال ایران محسوب می‌شود. تصمیم او برای عبور از برخی چهره‌های باتجربه و حرکت به سمت نسل جوان، در نگاه اول شوک‌آور بود، اما در لایه‌های عمیق‌تر، نشانه‌ای از یک تفکر راهبردی و آینده‌محور است.
معمای چندماهه نیمکت پرسپولیس سرانجام در ساعات سحرگاهی روز شنبه با معرفی رسمی اوسمار ویرا از سوی مدیران باشگاه پایان یافت؛ پایانی که در عین حال، آغاز فصلی تازه از حاشیه‌ها و ابهامات مدیریتی در تیمی است که سال‌هاست آرامش را گم کرده است. به این ترتیب، عمر حضور وحید هاشمیان روی نیمکت سرخ‌پوشان پایتخت بسیار کوتاه‌تر از آن بود که حتی بدبین‌ترین هواداران تصور می‌کردند.
سینا حسینی، دبیر سرویس ورزشی در یادداشتی نوشت: ناصر تقوایی را معمولاً با سینما می‌شناسیم؛ با ناخدا خورشید، دایی‌جان ناپلئون و نگاهی که جنوب ایران را به بخشی از جغرافیای زیبایی‌شنـاسی سینمایی بدل کرد. اما در ورای این چهره سینمایی، تقوایی انسانی بود که فوتبال را نیز با همان وسواس، دقت و شور هنری درک می‌کرد. او نه صرفاً یک تماشاگر، که «فوتبالی تمام‌عیار» بود؛ هوادار پرشور صنعت نفت آبادان، که سال‌های جوانی‌اش را مانند میلیون‌ها ایرانی با شوق فوتبال سپری کرد.