در جنگ رمضان و با اوجگیری دوباره احساسات میهنی در جامعه، باردیگر تولید آثار موسیقی ملی و حماسی جان تازهای گرفت. آثاری با تکیه بر ملودیهای ریشهدار ایرانی و شعرهای امیدبخش که خالقان آن تلاش کردند پلی میان نسل امروز و ارزشهای تاریخی، فرهنگی و هویتی این سرزمین بسازند و در روزگار پرالتهاب جنگ، صدای واحدی برای همدلی و همبستگی ملی باشند.
عشق به میهن الزاماتی دارد که «پیوند خرد جمعی با عقلانیت علمی» از اساسیترین ستونهای آن است. دکتر رضا منصوری در گفتوگو با ایران شرط بقای میهندوستی را خرد علمی معرفی میکند و معتقد است وقتی شور ملی، از خرد علمی محروم بماند، به ضد خود بدل شده و به جای امیدآفرینی، موجبات یأس عمومی را فراهم میآورد.