در تاریخ هنرمعاصر ایران، برخی هنرمندان تنها با آثارشان شناخته نمیشوند، بلکه نوع نگاه آنان به فرهنگ، تاریخ و جامعه نیز بخشی از هویت حرفهایشان را شکل میدهد. مرتضی نعمتالهی را باید در شمار این گروه دانست؛ هنرمندی که مجسمهسازی را صرفاً عرصه آفرینش فرم و حجم نمیدید، بلکه آن را ابزاری برای بازخوانی حافظه تاریخی و فرهنگی جامعه میدانست. از این منظر، بررسی کارنامه او تنها مرور زندگی یک مجسمهساز نیست، بلکه مطالعه بخشی از روند شکلگیری هنر شهری معاصر و نسبت آن با هویت ایرانی است.
در روزهای اخیر، تصویری از مجسمه زشت و کودکانه و بسیار ابتدایی در شهر رشت در فضای مجازی دستبهدست میشود؛ مجسمهای بی ربط و بدترکیب که نه از حیث زیباییشناسی برخوردار از قوام است، نه نسبتی با هویت شهری دارد، و نه حتی ذرهای خلاقیت یا مهارت فنی را در خود جای داده است.