خدایار خاشع_ دبیر کمیته سرمایهگذاران آزادراهها در یادداشتی نوشت: سیام دیماه یادآور رخدادی است که فراتر از یک فاجعه شهری، تصویری روشن از نقصی ساختاری در حکمرانی اقتصادی کشور ارائه میدهد. فروریختن ساختمان پلاسکو نه محصول یک ریسک پیشبینیناپذیر، بلکه نتیجه سالها ترک فعل، تعویق تصمیم و ابهام در مسئولیت نهادی بود. مسأله شناخته شده بود، هشدارها داده شده بود، اما تصمیم سخت به آینده سپرده شد؛ آیندهای که با هزینهای بهمراتب سنگینتر، خود را تحمیل کرد.
با هدف پیشگیری از حذف پرداختهایی مانند اضافهکاری و سایر ردیفهای مستمر از حقوق بازنشستگی، لایحهای برای ترمیم شکاف حقوق دوران خدمت و بازنشستگی به مجلس ارائه میشود.
ایران تنها چند سال فرصت دارد تا خود را برای یکی از بزرگترین چالشهای آینده نزدیک آماده کند:«سالخوردگی جمعیت.» با بسته شدن پنجره طلایی نیروی کار جوان، کشور چگونه میخواهد از ورشکستگی صندوقهای بازنشستگی جلوگیری کند و موتور رشد اقتصادی را روشن نگه دارد؟ پاسخ در الگوگیری از تجارب جهانی و سرمایهگذاری روی دو عنصر کلیدی نهفته است:«پسانداز» و «نسل جوان.»
عضو کمیسیون اجتماعی مجلس اظهار داشت::تعداد زیادی از شرکتهای زیرمجموعه صندوقهای بازنشستگی و در نتیجه خود این صندوقها ورشکسته یا درآستانه ورشکستگی هستند. این وضعیت ممکن است در نتیجه شرایط کلی حاکم بر اقتصاد و از جمله فشارهای بیرونی تلقی شود. اما با اطمینان میتوان گفت نقش عامل انسانی و ناتوانی مدیران در این وضعیت بیشتر است.
در روزگاری که صندوقهای بازنشستگی کشور با بحران ناترازی منابع و مصارف دستبهگریباناند و شمار بیمهپردازان فعال رو به افول گذاشته، سازمان تأمین اجتماعی بیش از هر زمان دیگری در کانون توجه افکار عمومی قرار گرفته است.