خبرنگاری، بیش از آنکه یک «شغل» باشد، یک بیقراری زیباست که فرد را وا میدارد تا در آستانه رویدادها و حوادث بایستد، تپشهای قلب جهان را لمس کند و روایتگر دردها باشد. شغل خبرنگاری، بیش از آنکه یک حرفه باشد، یک «زیستن ناآرام» است؛ ترکیبی است از عشق، خشم، کنجکاوی و دردی که هرگز التیام پیدا نمیکند. نوشتن از این حرفه، حرکت روی لبه تیغ است؛ جایی که حقیقت، در میان غبار رخدادها، پنهان شده و خبرنگاران تنها کسانی هستند که وظیفه دارند آن را بیرون بکشند، حتی اگر به قیمت سوختن خودشان تمام شود.
در جستجوی نگاهی فراتر از روایتهای قطبی در دنیای امروز که عصر ارتباطات و انفجار اطلاعات نام گرفته، مخاطبان رسانهها با انبوهی از اخبار، تصاویر و تحلیلها مواجهاند که هر یک مدعی ارائه تصویری واقعی از وقایع هستند. اما آنچه در این میان اهمیت حیاتی یافته، توانایی تشخیص و تحلیل این روایتها و درک دلایل تفاوتهای گاه فاحش میان آنهاست.
وزیر آموزش و پرورش بر توسعه نگاه کلان و راهبردی به آموزش و پرورش و بهره مندی از تمامی ظرفیتها برای ارتقای سواد رسانهای و فرهنگ اجتماعی دانشآموزان تأکید کرد.
ماجرای بازنشر تصویر جعلی دستگیری نیکلاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا، تنها یک اشتباه تصویری نبود؛ بلکه آزمونی جدی برای حرفهایگری رسانهها، خبرنگاران و حتی مخاطبان بود. آزمونی که نشان داد در رقابت سرعت، اگر راستیآزمایی قربانی شود، اعتبار رسانه به آسانی فرو میریزد.
زینب غدیری به «ایران» گفت: برای کاهش آسیب به نوجوانها باید آموزش سواد رسانهای به این رده سنی داده شود.
در بیانیه باکو ۲۰۲۵ درباره توسعه رسانهای و همکاری مشترک میان کشورهای عضو دی-۸، اعضا بر ارتقای همکاری رسانهای و توسعه پلتفرمهای دیجیتال مشترک تاکید کردند.
فرزانه فخریان مدیر فرهنگی درباره اهمیت سیاستگذاری فرهنگی در حوزه کودک و نوجوان، یادداشتی به روزنامه ایران ارائه کرد.