ما معمولاً جهان را نه چنانکه هست، بلکه چنانکه میبینیم، تجربه میکنیم. بخش مهمی از رنج ما نیز ناشی از همین جنس مواجهه با جهان است؛ از عادتی که چشم را به جستوجوی عیب، نقص و نادرستی در دیگری میکشاند. شمس تبریزی اما در برابر این عادت، نوع دیگری از دیدن را پیش میگذارد؛ دیدنی که در آن، حتی در میانه زشتی، امکان دیدن زیبایی از میان نمیرود. راهکار او دعوتی است به بازاندیشی در سازوکار داوری ما درباره آدمها و جهان.
با نگاهی به شبکههای اجتماعی تعداد بسیاری از انسانها و سبکهای زندگی را میبینیم که هر یک در حال ارائه روایت و داستان خود هستند. روایتهایی از زندگی روزمره، سفر، ورزش، کافهگردی، فعالیتهای شغلی و بخشهای متعدد و متنوعی از زیست جهانی که در آن قرار دارند. اما در پشت صحنه این نمایش، چه اتفاقی در حال رخ دادن است؟ برای فهم این تغییر، باید از سطح رفتارهای فردی فراتر رفت و به منطق اجتماعی ارزشگذاری در جامعه امروزی توجه کرد.
در سنت فلسفی، «خودآیینی» اغلب با «انسان عقلانی» پیوند خورده است؛ انسانی که میتواند فارغ از فشارهای بیرونی درباره سرنوشت خویش تصمیم بگیرد و با عقل، مسیر زندگیاش را تعیین کند.
آیتالله سید علی خامنهای پیش از آنکه مرجع دینی و شخصیت برجسته سیاسی یک کشور باشند، مردی دلسوز و پدری شایسته برای خانواده، فرزندان خود و تمام ملت ایران بودند. ایشان در مناسبت های مختلف والدین را به تبدیل خانه به کانون عاطفه و امنیت برای فرزندان تشویق و در دیدارهای متعدد با خانواده شهدا ، به فرزندان آنها ابراز محبت میکردند.
سبک زندگی مدرن، با افزایش مشاغل اداری و کارهای پشت میز، افراد را مجبور به نشستنهای طولانیمدت کرده که بدون رعایت اصول صحیح، نه تنها به ستون فقرات آسیب میزند، بلکه باعث بروز مشکلات متعددی نیز میشود.
مراجع قضائی صفحات تعدادی از شرکتکنندگان دو برنامه اینترنتی «عشق ابدی» و «زن روز» را توقیف کرده و صاحبان این صفحات را نیز تحت پیگرد قانونی قرار دادند.