معاون اول رئیس جمهور در پیامی نوشت: پرچم ایران تحت نگاه استوار رهبری و با همان سیرتِ «امامِ شهید» برافراشته است.
پرچم جمهوری اسلامی ایران این روزها بیش از همیشه دیده میشود؛ در خیابانها، میدانها، سردر مغازهها و خانهها. روزها پرچمها از پنجره خودروها بیرون میآیند و در دست سرنشینان با حرکت خودرو تکان میخورند؛ گاهی هم جلوی موتورها در باد میرقصند. اما با فرارسیدن شب، این حضور از یک جلوه پراکنده شهری فراتر میرود و به حماسهای دیدنی تبدیل میشود.
فیفا قصد دارد طرفداران را از آوردن پرچمها و پوشاکی که نمادهای پیش از انقلاب ایران را دارند، به ورزشگاههای بازیهای جام جهانی منع کند.
«پرچم» در روزهای عادی تنها نشانی ملی بر فراز ساختمانهاست؛ اما در بزنگاههای خاص تاریخ به زبانی مشترک برای یک ملت تبدیل میشود. گاه در هیاهوی مسابقهای بزرگ، وقتی هزاران تماشاگر با یک «پرچم» همصدا میشوند و گاه در میادین پرالتهاب سیاست و رقابتهای انتخاباتی، این نشان ملی جان تازهای میگیرد.
کلاس دوم دبستان بودم و نماینده. آوردن و بردن پرچم ایران که روی میز معلم میگذاشتند وظیفه من بود. آن روز بعد از زنگ پایان کلاس، غیر از پرچم، دوات پر از جوهر شیشهای روی میز را هم با خودم به دفتر میبردم که پایم به معجرِ در گیر کرد.
پرچم جمهوری اسلامی ایران از شب نهم اسفند، روز آغاز جنگ تحمیلی دشمن صهیونیستی و آمریکایی، در چهارراه ولیعصر تهران برافراشته شده است. این پرچم بدون تکیه برهیچ میله یا سازه ثابتی، فقط با دستبهدست شدن میان مردم و بدون حتی یک لحظه وقفه در شبانهروز، بیش از چهل روز است که برافراشته مانده.
پویش ملی «ایستادگی برای ایران» توسط معاونت فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم راه اندازی شد.
در پی برگزاری تجمعات اخیر در دانشگاه تهران و گزارش بیاحترامی به پرچم ملی در جریان این تجمعات، سه دانشجوی این دانشگاه، بهعنوان متخلف شناسایی و بهطور موقت از تحصیل محروم شدند.
نمایندگی دائم جمهوری اسلامی ایران در نزد سازمان ملل و دیگر سازمانهای بینالمللی در ژنو روز جمعه در پیامی نشست ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل و نتایج ادعایی آن را بهعنوان اقدامی آشکارا سیاسیشده رد کرد.
پرچم جمهوری اسلامی ایران در نمایندگیهای کشورمان در اروپا به منظور ادای احترام به شهدای حملات تروریستی اخیر در کشور، به حالت نیمهبرافراشته درآمد.
در نهم آذر ۱۳۵۰، در یک عملیات آبخاکی هاورکرافتهای نیروی دریایی ارتش ایران با پشتیبانی چند ناو جنگی توانستند جزایر تنب کوچک، تنب بزرگ و بوموسی را از اشغالگران انگلیسی پس بگیرند و پرچم ایران عزیز را در این سه جزیره برای همیشه به اهتزاز دربیاورند.