انقلاب مشروطه که حاصل مجاهدتهای بسیار در میان اقشار بیدارگر ایران بود، با تلاطمهای بسیار در طول تاریخ روبهرو بوده و میراث آن، اکنون پس از ۱۲۰ سال به دست ما رسیده است. انقلابی که از پس ناکامی در تحقق راستین اهداف و آرمانهایش، ۷۲ سال بعد منجر به وقوع انقلاب بزرگتری شد که سعی در احیای ارزشهای انسانی و اسلامی داشت. توسعه، شاهبیت تمام این اهداف و مفاهیم است که همانا ایران آباد و قدرتمند را به بار خواهد نشاند.
۱۲۰ سال از روزی که فرمان مشروطه امضا شد میگذرد، روزی که ایران وارد عصر تازهای از تاریخ خود شد. در پس این تحولات سیاسی، ادبیات و قلم شاعران مشروطه نقش مهمی در آگاهیبخشی به مردم و پیشرفت مشروطه داشت. آثار به جا مانده از آن دوران نشان میدهد چگونه کلمات و شعر، در شکلگیری انقلاب مشروطه اثرگذار بودهاند. مشروطه تنها یک تحول سیاسی در میدانهای نبرد نبود بلکه پیش از آن، در صفحات روزنامهها و لابلای ابیات شعرا متولد شد. در گفتوگو با اسماعیل امینی، شاعر معاصر ایرانی و استاد دانشگاه سراغ واکاوی پیوند میان ادبیات، شعر و مشروطه رفتهایم.
محسن اسماعیلی- معاون راهبردی و امور مجلس رئیسجمهور در یادداشتی نوشت: از زیانبارترین نقصها و مهمترین نقاط آسیب پذیری نهضت مشروطه، فقر مبانی نظری و فقدان طرح عملی برای دوران پساپیروزی بود.