کسب ۶ مدال طلا در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا، نشان‌دهنده عملکرد درخشان کشتی آزاد ایران بود؛ اما کشتی فرنگی با دو مدال طلا و یک برنز، نسبت به دوره قبل افت محسوسی داشت؛ نتیجه‌ای برخلاف ادعای سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی.
علی اشکانی، مربی کشتی فرنگی، کسب ۶ مدال طلای کشتی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا را نتیجه‌ای خوب می‌داند، هرچند معتقد است سهم اصلی این افتخارآفرینی بر دوش آزادکاران بوده است. او در ارزیابی عملکرد فرنگی‌کاران، بر ضرورت اعتماد به جوانان، برنامه‌ریزی برای پشتوانه‌سازی و پرهیز از احتیاط بیش از اندازه تأکید دارد.
دو مدال طلا و یک برنز کشتی فرنگی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا، نشان داد که فرنگی‌کاران کشورمان همچنان توانایی کسب مدال در سطح قاره را دارند. اما کاهش تعداد مدال‌ها نسبت به دوره قبل و ناکامی در برخی اوزان، ضرورت توجه بیشتر به پشتوانه‌سازی و میدان دادن به جوانان را یادآوری می‌کند.
عملکرد تیم‌های ملی کشتی آزاد و فرنگی ایران در بازی‌های آسیایی جاکارتا ۲۰۱۸، هانگژو ۲۰۲۲ و ناگویا ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که ارزیابی روند موفقیت کشتی ایران، به بررسی همزمان تعداد مدال‌ها و ارزش آنها نیاز دارد. ایران در جاکارتا ۵ مدال طلا و ۳ برنز کسب کرد و در هانگژو نیز ۵ طلا، ۴ نقره و یک برنز به دست آورد. در ناگویا، تعداد مدال‌های طلا به ۶ رسید، اما مجموع مدال‌های دو رشته به ۷ مدال کاهش یافت.
کشتی ایران بار دیگر در بازی‌های آسیایی نشان داد که یکی از ستون‌های اصلی کاروان ورزشی کشور است. محسن کاوه، سرمربی پیشین تیم ملی کشتی آزاد، کسب ۶ مدال طلا و یک برنز در ناگویا را نتیجه‌ای رضایت‌بخش می‌داند، اما معتقد است توجه به پشتوانه‌سازی و آماده‌کردن نسل آینده باید جدی‌تر دنبال شود. او همچنین بازگشت روسیه به رقابت‌های جهانی را عاملی مهم در افزایش دشواری رقابت با مدعیان اصلی کشتی جهان می‌داند.
سفرهای متوالی برای حضور در میادین مهم و کسب امتیاز رنکینگ، ملی‌پوشان تکواندو را خسته و فرسوده کرده و نوسان عملکرد آنها را افزایش داده است. نمونه بارز این شرایط ناهید کیانی است که به‌دلیل جایگاهش در رنکینگ، ناچار است در مسابقات گرندپری و جهانی شرکت کند تا امتیازات لازم را به دست آورد.
عملکرد تیم ملی تکواندوی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶، در مقایسه با دو دوره پیشین این رقابت‌ها در جاکارتا و هانگژو، از کاهش قابل‌توجه تعداد مدال‌ها حکایت دارد؛ موضوعی که ضرورت بررسی دقیق عملکرد فنی، کیفیت آماده‌سازی ورزشکاران و برنامه‌ریزی مدیریتی این رشته را بیش از گذشته برجسته می‌کند.
فیض‌الله نفجم سرمربی تیم‌های پایه تکواندو، عملکرد این رشته در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ را رضایت‌بخش می‌داند. او در گفتوگو با «ایران» درباره عملکرد تکواندو در ناگویا می‌گوید: «کسب دو مدال طلا، یک نقره و یک برنز در مجموع عملکرد خوبی برای تکواندو در بازی‌های آسیایی محسوب می‌شود.
طلسم دهه‌ها انتظار تکواندوی زنان ایران سرانجام در ناگویا شکسته شد. ساغر مرادی، دختر ۱۸ ساله تبریزی، در فینالی دراماتیک و پراسترس برابر حریف ازبکستانی، اولین طلای تاریخ تکواندوی زنان ایران در بازی‌های آسیایی را به نام خود ثبت کرد.
کسب مدال طلا توسط ساغر مرادی و آرین سلیمی، نقره حاج موسایی و برنز احمدی در ناگویا، توانمندی تکواندوی ایران را نشان داد؛ اما حذف چهار تکواندوکار ضرورت بازنگری در مسیر این رشته المپیکی را یادآوری می‌کند. بیژن مقانلو، سرمربی پیشین تیم ملی تکواندو، معتقد است تکیه بر ستاره‌های فعلی و غفلت از پرورش استعدادهای جدید، آینده این رشته را با چالش روبه‌رو می‌کند.
تکواندو سال‌ها یکی از رشته‌های افتخارآفرین ورزش ایران در میدان‌های بین‌المللی بوده است؛ رشته‌ای که در ادوار مختلف بازی‌های المپیک و رقابت‌های جهانی و آسیایی، سهم قابل توجهی در مدال‌آوری کاروان ایران داشته و به‌واسطه برخورداری از استعدادهای ارزشمند، همواره از ظرفیت بالایی برای تکرار موفقیت‌ها برخوردار بوده است.
ورزش زنان ایران با کسب ۱۴ مدال در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا، رکوردی تاریخی به ثبت رساند و جایگاه خود را به‌عنوان قدرت اول ورزش زنان در غرب آسیا تثبیت کرد. این موفقیت را می‌توان یکی از مهم‌ترین اتفاقات ورزش ایران در این دوره از بازی‌ها دانست؛ دستاوردی که نشان داد ورزش زنان دیگر صرفاً مکمل سبد مدالی کاروان ایران نیست و می‌تواند سهمی تعیین‌کننده در موفقیت‌های ملی داشته باشد.
مقایسه عملکرد کشورهای غرب آسیا در بازی‌های آسیایی هانگژو ۲۰۲۲ و ناگویا ۲۰۲۶ نشان می‌دهد ایران توانسته جایگاه خود را در میان قدرت‌های ورزشی منطقه ارتقا دهد. ایران در هانگژو با کسب ۱۳ مدال طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز، در مجموع ۵۴ مدال به دست آورد و در رتبه هفتم جدول توزیع مدال‌ها قرار گرفت.
بازی‌های آسیایی ناگویا برای ورزش ایران تنها یک رقابت قاره‌ای و جدال ورزشی نبود؛ این مسابقات صحنه‌ای بود که توان ورزش ایران را در شرایطی متفاوت به نمایش گذاشت.
ژیمناستیک زنان ایران سرانجام طلسم نزدیک به ۵۰ سال غیبت از میادین بین‌المللی را شکست؛ اتفاقی تاریخی که در بازی‌های آسیایی ناگویا و با رعایت پوشش اسلامی رقم خورد و می‌تواند نقطه عطفی در مسیر توسعه این رشته باشد. حضور دختران ایرانی در این رقابت‌ها تنها یک مشارکت ساده نبود، بلکه نشانه‌ای از باز شدن مسیری تازه برای نسلی بود که تا پیش از این فرصت چندانی برای حضور در میدان‌های بزرگ بین‌المللی نداشت.
آسیایی‌ها پس از کسب دو مدال نقره و حضور پنج فینالیست در ناگویا، ژیمناستیک ایران را به چشم رقیبی سرسخت می‌بینند؛ اتفاقی که بیش از هر چیز، نشانه پیشرفت این رشته در ایران است. هرچند ژیمناستیک ایران هنوز برای قرار گرفتن روی سکوی تیمی آسیا و نزدیک شدن به قدرت‌هایی مانند چین، کره‌جنوبی و ژاپن راه زیادی در پیش دارد، اما نتایج ناگویا نشان داد فاصله با مدعیان کمتر شده است.
نام آرمان خدایی در تاریخ ورزش ایران با یک دستاورد بی‌نظیر و طلسم‌شکن گره خورد؛ کسب مدال نقره خرک حلقه در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا که اولین مدال تاریخ ژیمناستیک ایران در این وسیله در ادوار بازی‌های آسیایی محسوب می‌شود.
بازخوانی عملکرد تیراندازی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا به قدری دور از انتظار بود که می‌توان این رشته ورزشی را در ردیف رشته‌های ناکام قرار داد؛ رشته‌ای که می‌توانست نقش تأثیرگذاری در موفقیت کاروان ایران در این دوره از بازی‌ها ایفا کند و جایگاه ایران در جدول توزیع مدال‌ها را ارتقا دهد.
روئینگ ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا تاریخ‌ساز شد؛ طلایی که حاصل چهار سال تمرین بی‌وقفه و روزهایی است که برای فاطمه مجلل، قهرمان تک‌نفره سبک‌وزن زنان، کمتر رنگ خانه و استراحت داشت. مجلل حالا پس از چهار سال سخت، مهم‌ترین مدال روئینگ زنان ایران در بازی‌های آسیایی را به دست آورده؛ مدالی از جنس ناب طلا که برای او چهار میلیارد تومان پاداش نیز به همراه داشت. قهرمانی که این افتخار را به همه دختران ایران تقدیم کرد.
درخشش دختران و پسران روئینگ ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا را نمی‌توان موفقیتی مقطعی یا اتفاقی تصادفی دانست. آنچه در آب‌های ژاپن رقم خورد، حاصل سال‌ها تمرین، اردو، تلاش و عبور از چالش‌هایی بود که شاید کمتر در قاب رسانه‌ها دیده شده باشد. مدال‌های به دست آمده، بیش از آنکه پایان یک رقابت باشند، نشانه مسیری هستند که می‌تواند آینده روئینگ ایران را در سطح آسیا و جهان تغییر دهد.