نسلی از جامعهشناسان ایرانی، دانشگاه را بیش از آنکه محل رقابت فردی بدانند، عرصه ساختن نهادهای پایدار میدیدند.
امروز هوشمصنوعی، ما را با بنیادیترین پرسش فلسفی روبهرو کرده است: اگر ماشین بتواند محاسبه کند، تصمیم بگیرد و حتی استدلال کند، پس امتیاز ویژه انسان چیست؟ مسأله امروز ما با هوشمصنوعی، مباحث تکنولوژی نیست؛ اصول انسانشناسی است. ماشینهای هوشمند ما را وادار کردهاند دوباره بپرسیم: اندیشیدن چیست؟ آگاهی چطور حاصل میشود؟ مسئولیت اخلاقی از کجا سرچشمه میگیرد؟ و آیا عقلانیت صرفاً توانایی محاسبه است؟
انسان معاصر در وضعیتی زندگی میکند که میتوان آن را «زیستن بر لبه بحران» نامید؛ وضعیتی که در آن، ناامنی یک حادثه استثنایی نیست، بلکه بخشی از ساختار پایدار زندگی انسان امروز شده است.
تنپا یشه در کتاب میمون ذن و نیلوفر آبی به موضوعات عمیق انسانی و معنوی پرداخته است.
نشست «نقد و بررسی آرای زندهیاد استاد جواد صفینژاد» با همکاری انجمن انسانشناسی ایران و انجمن ایرانی تاریخ اجتماعی علم و فناوری، در محل پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برگزار شد.
استاد جواد صفینژاد حدود یک قرن زندگی کرد و برای قرنهای طولانی آثاری ماندگار از خود به یادگار گذاشت. صفینژاد را دانشگاهیان و ایرانپژوهان در حوزههای گوناگون میشناسند و او را محقق و دانشمندی تراز اول میدانند.
استاد جواد صفینژاد، سال ۱۳۰۸ در شهرری به دنیا آمد، در رشتههای جغرافیا و جامعهشناسی در دانشگاه تهران تحصیل کرد و در سال ۱۳۳۸ به عضویت «گروه تحقیق جامعهشناسی شهرى مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعى» دانشگاه تهران پذیرفته شد.