موسیقی همیشه چیزی فراتر از مجموعهای از صداها و نغمهها بوده است. در شرایط سخت بسیاری از جوامع ، این هنر توانسته انسانها را به یکدیگر نزدیک کند، امید اجتماعی را زنده نگه دارد و حتی میان ملتها پلی برای گفتوگو بسازد. امروز بسیاری از پژوهشگران معتقدند موسیقی نهتنها بر روح و روان افراد تأثیر میگذارد، بلکه میتواند به ابزاری مؤثر برای افزایش تابآوری اجتماعی و تقویت دیپلماسی فرهنگی در جهان تبدیل شود.
در دنیای هنر، مرز میان «هنرمند» و «کنشگر» گاهی بسیار باریک میشود؛ اما زمانی که هنر توانسته باشد صدای یک ملت یا دغدغههای عمیق یک نسل باشد، این دو مفهوم در هم میآمیزند.
علیرضا سپهوند، روزنامهنگار و آهنگساز در روزنامه ایران نوشت: بهرام بیضایی موسیقی را نه برای غرق کردن تماشاگر در احساس، بلکه برای ایجاد فاصله، آگاهی و تفکر به کار میگیرد؛ رویکردی که موسیقی را از نقش تزئینی جدا کرده و به عنصری انتقادی، آیینی و معناپرداز در ساختار فیلم بدل میکند.