«خودگویی و خود خندی عجب مرد هنرمندی.» همه ما این ضرب المثل را بارها در وصف افراد و نهادهای بسیاری شنیده و یا به کار بردهایم. هر سازمانی که فقط گزارشهای خودش را بخواند، دیر یا زود تصویری از خود پیدا میکند که با واقعیت فاصله دارد؛ دولت نیز از این قاعده مستثنی نیست.
در مقاطع حساس تاریخی، نحوه مواجهه یک جامعه با جنگ و صلح، بیش از آنکه صرفاً به تصمیمهای مقطعی وابسته باشد، به نوع نگاه و چارچوب شناختی حاکم بر تصمیمگیران و افکار عمومی بستگی دارد.
مطالعه نسبتاً جامع پیرامون عوامل ناکامی دولتهای مختلف در همراهسازی مردم با پروژهها و برنامهها، نشان میدهد به میزان توجه به وجوه اجتماعی برنامهها و به میزان احساس اعتماد و دیدهشدن طرحها از سوی جامعه، خوانش از دولتها در افکار عمومی هم شکل گرفته است.
نتایج ارزیابیها و نظرسنجیها در قالب گزارشهای تحلیلی تهیه و از طریق دفتر هیات دولت برای بررسی در اختیار اعضای دولت قرار خواهد گرفت تا از بازخوردهای عمومی در ارتقای کیفیت سیاستگذاری، تصمیمگیری و اجرای برنامههای کلان استفاده شود.
روزنامه فرانسوی با اشاره به افزایش فعالیتهای هماهنگ در شبکههای اجتماعی، از «کارزار دیجیتال اسرائیل علیه جمهوری اسلامی ایران» پرده برداشت.
ماجرای بازنشر تصویر جعلی دستگیری نیکلاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا، تنها یک اشتباه تصویری نبود؛ بلکه آزمونی جدی برای حرفهایگری رسانهها، خبرنگاران و حتی مخاطبان بود. آزمونی که نشان داد در رقابت سرعت، اگر راستیآزمایی قربانی شود، اعتبار رسانه به آسانی فرو میریزد.