هر نسلی از مسلمانان با این پرسش روبهرو است که چگونه میتوانیم میراث پیامبر(ص) را حفظ کنیم؟ این پرسش پاسخهای درست متعددی دارد: تأسی به سیره عبادی ایشان، ایمان به وحی الهی، تلاوت قرآن و تکریم اهل بیت(ع). برای یافتن بهترین پاسخ به این پرسش، طرح پرسشی دیگر راهگشا خواهد بود: خودِ پیامبر(ص) چه چیزی را میراث خویش میدانست؟
پانزده قرن از میلاد پیامبری میگذرد که آمدنش را نمیتوان تنها در گردش تقویمها یا بهمثابه واقعهای در گذشته محصور کرد؛ زیرا میلاد ایشان، تولد یک امکان بود؛ امکان آنکه انسان از حصار تنگ قبیله، از اسارت خون و خاک و بت، از فرمانروایی زور و عادت و از پراکندگی بیمعنای خویش بیرون آید و به افقی برسد که در آن کرامت، عدالت و معنویت، نه واژههایی برای خطابه که ارکان زندگی جمعی باشند.
بعثت پیامبر(ص) آغاز رسمی مأموریت الهی برای هدایت بشر بود؛ مأموریتی که هدف آن، اصلاح همهجانبه انسان و جامعه انسانی است. پیامبر اسلام(ص) با رسالتی جهانی مبعوث شدند تا انسان را از اسارت جهل، خرافه و خودمحوری رها ساخته و به مسیر عقلانیت، توحید و مسئولیتپذیری بازگردانند.