«بزرگ بود و از اهالی امروز و با تمام افق‌های باز نسبت داشت.» سهراب سپهری در روزگاری از «حوضچه اکنون» و «صدای پای آب» شعر گفت که جامعه در تلاطم سیاسی و اجتماعی قرار داشت. او شاعری عارف و شیفته طبیعت بود و پیوند طبیعت با معنویت را به خوبی می‌دانست؛ شاعری که جهان را نه از دریچه جریان‌های سیاسی، بلکه از پنجره عرفان و مشاهده می‌دید. در این میان شاعرانی که سهراب را الگوی خود می‌دانستند این سهیل محمودی بود نگاه عمیق‌تری به اندیشه‌های سهراب داشت،
شاعر «وسعت سبز»، شعر را ابزاری برای مهربانی در دنیای امروز میداند.