با نگاهی به سیره بابرکت رسول اعظم(ص) در مدینه، مشخصاً از روزی که آیه «اذن للذین یقاتلون بانهم ظلموا» (حج/۳۹) نازل شد، تا روزی که در صلح حدیبیه آیه «انا فتحنا لک فتح مبینا» (فتح/۱) بر جان پاک محمد نشست، حوادثی در مدینه رخ داد که مقایسه آنها بسیار نکتهآموز است.
مدینه بعد از تو کوچکتر نشد، آسمانش دورتر رفت. نخلها همانجا ایستاده بودند و باد هنوز از سمت حجاز میآمد، اما دیگر دستی نبود که بر شانه کودکی بنشیند و جهان را برای او به اندازه یک لبخند ساده کند.
فطرس که مظهر «شفاعت» امام حسین بود، اکنون وسیلهای برای رساندن صدای عاشقان به محضر نورانی اوست.