در طول تاریخ، کم نبودهاند هنرمندانی که برای درک حقیقت هستی، به جای واژهها، از خطوط و رنگها بهره جستهاند. کاتسوشیکا هُکوسای، نقاش ژاپنی، یکی از هنرمندانی است که نقاشی برایش نه یک حرفه، که یک آیین زیستن و دیوانگی مقدس بود.
تنپا یشه در کتاب میمون ذن و نیلوفر آبی به موضوعات عمیق انسانی و معنوی پرداخته است.
یاسوناری کاواباتا در رمان کیوتو، گذار از سنت به مدرنیته در ژاپن پس از جنگ جهانی دوم را روایت میکند.
سوسهکی ناتسومه در ادبیات ژاپن، مقامی بیبدیل دارد؛ چنانکه بسیاری از منتقدان ادبیات مدرن ژاپن را به دو دوره تقسیم میکنند: پیش از سوسهکی و پس از سوسهکی.
«سانشوی مباشر»، افسانهای ژاپنی با قدمت بیش از هزار سال، ما را به قرون وسطی در سرزمین آفتاب تابان میبرد؛ دوران خرید و فروش انسانها بهعنوان برده. این داستان کوتاه ماجرای تلخ خواهر و برادری کم سن به نام آنجیو و زوشیو است؛ شاهزادههایی که از بد حادثه در دام قاچاقچیان انسان میافتند.