سیدجواد حسینی، رییس سازمان بهزیستی کشور در یادداشتی نوشت: در راستای برگزاری «پویش سلام محله» و همزمان با نزدیک شدن به چهاردهم بهمنماه -که نقطه اوج گسترش و تعمیق اجرای این پویش در سراسر کشور خواهد بود- و با هدف دستیابی به پوشش بیش از ۲۶۰۰محله در کشور، به انجام کی رسد، ضروری است مجموعهای منسجم، هدفمند و آیندهنگر از اقدامات پشتیبان برای تثبیت، تعمیق و تداوم طرح «سلام؛ سلامت اجتماعی محلهمحور» در دستور کار قرار گیرد.
سیدجواد حسینی، رییس سازمان بهزیستی کشور در یادداشتی نوشت: تجربه چند دهه سیاست گذاری اجتماعی در کشور و البته نظامات جهانی نشان میدهد رویکردهای متمرکز، یکسان نگر و مبتنی بر مداخله از بالا، علیرغم صرف منابع گسترده، در بسیاری از موارد به نتایج پایدار و اثربخش منجر نشدهاند. در مقابل، رویکردهای محله محور که «محله» را بعنوان واحد پایه برنامهریزی، اقدام و ارزیابی در نظر میگیرند، در سطح ملی و بینالمللی توانستهاند پاسخهای واقعبینانهتر، کمهزینهتر و متناسبتری به مسائل اجتماعی ارائه دهند.
سیدجواد حسینی، رییس سازمان بهزیستی کشور در یادداشتی نوشت: در دهههای اخیر، یکی از جدیترین دغدغههای نظامهای رفاهی در جهان، عبور از مداخلات متمرکز، پرهزینه و اغلب ناپایدار و حرکت بهسوی الگوهای محلهمحور و مردمپایه بوده است.
سیدجواد حسینی، رییس سازمان بهزیستی کشور در یادداشتی نوشت: تحولات اجتماعی، اقتصادی و جمعیتی دهههای اخیر نشان داده است که سیاستهای متمرکز، بخشی و مسئله محور، به تنهایی قادر به پاسخ گویی پایدار به نیازهای پیچیده اجتماعی نیستند؛ در چنین شرایطی، رویکردهای محله محور و جامعه پایه بعنوان یکی از مؤثرترین الگوهای حکمرانی اجتماعی در سطح جهان شناخته میشوند. طرح و پویش «سلام محله» با تکیه بر ظرفیتهای بومی، مشارکت مردم و شبکه سازی اجتماعی، تلاشی نظاممند برای تحقق این رویکرد در پهنه کشور و در چارچوب مأموریتهای سازمان بهزیستی است.
سیدجواد حسینی، رییس سازمان بهزیستی کشور در یادداشتی نوشت: پیوستن مردم به یک پویش اجتماعی، امری دستوری یا اداری نیست؛ افکار عمومی نه با اعلامیه شکل میگیرد و نه با بخشنامه حرکت میکند.
سیدجواد حسینی، رییس سازمان بهزیستی کشور در یادداشتی نوشت: در دهههای اخیر، یکی از مهمترین تحولات در حوزه سیاست گذاری اجتماعی در جهان، گذار از الگوهای متمرکز، بخشی و دستگاه محور به رویکردهای جامعه محور و محله پایه بوده است.این گذار نه حاصل یک انتخاب نظری انتزاعی، بلکه برآیند تجربههای انباشته کشورها در مواجهه با فقر چند بعدی، آسیبهای اجتماعی، بحرانهای انسانی، سالمندی جمعیت و فرسایش سرمایه اجتماعی است.