تئاتر ایران شاید بیش از همیشه روی صحنه باشد، اما این رونق کمی، لزوماً به معنای سلامت آن نیست. پشت افزایش تعداد اجراها، فروش بلیت‌ها و صف نمایش‌هایی که در چند دقیقه همه بلیت‌های آن به فروش می‌رسد، بحران آرامی در جریان است که می‌تواند به‌تدریج گروه‌های حرفه‌ای، نیروهای متخصص و امکان تجربه‌کردن را از تئاتر حذف می‌کند.
این دوره، نه جشنواره‌ای پرحاشیه بود و نه مدعی اتفاقی بزرگ؛ اما در سکوت و آرامش نسبی‌اش، تصویری واقع‌گرایانه از وضعیت امروز تئاتر ایران ارائه داد.